คำพูดนี้ออกมา สีหน้าของอูเหวินเจียงก็มืดหม่นราวกับจะหยดน้ำออกมาได้
"เจ้ารนหาที่ตาย"
อูเหวินเจียงคำรามด้วยความโกรธ อาภรณ์บนร่างพองพลิ้ว ยกฝ่ามือขึ้นฟาดใส่อู๋ไป๋ทันที
แรงฝ่ามือคำรามหวีดหวิว ลมปราณภายในพลุ่งพล่านราวกับคลื่นยักษ์ ปะทะจนใบหน้าแสบร้อน
อู๋ไป๋ส่งเสียงฮึดฮัดอย่างเหยียดหยาม พลังอัสนีรอบกายหมุนวน พุ่งเข้าใส่ด้วยฝ่ามือเดียว
"ตูม!"
สองพลังปะทะ ระเบิดดังสนั่น พื้นดินปริแตกเป็นเสี่ยง ๆ ในพริบตา
เฉินเยวียนเห็นดังนั้นก็ถอยพรวดออกไปก่อนเลย เขาไม่อยากกลายเป็นปลาติดร่างแหไปด้วย
อู๋ไป๋กับอูเหวินเจียงก็กระเด็นถอยออกไปพร้อมกัน ดูท่าการปะทะเมื่อครู่ไม่มีใครได้เปรียบ
อูเหวินเจียงมองอู๋ไป๋ หัวเราะอย่างเย้ยหยัน "ข้ายังนึกว่าเจ้าจะมีฝีมือแค่ไหนถึงได้โอหังนัก ก็แค่นี้เอง"
อู๋ไป๋ยกยิ้มมุมปาก กล่าวดูถูก "ข้าหลินไม่ได้เก่งกาจอะไรนัก แต่ฝีมือตีหมาบ้าสักตัวก็ยังพอมี"
อูเหวินเจียงหน้าเขียวคล้ำ เต็มไปด้วยเจตนาฆ่า
"หลินไป๋ วันนี้ข้าจะให้เจ้ารู้ว่าอะไรที่เรียกว่าความซวยเกิดจากปาก"
ลมปราณในตัวอูเหวินเจียงพวยพุ่ง พุ่งเข้าใส่อู๋ไป๋ราวกับสายฟ้า ตัวยังไม่ถึง ยกฝ่ามือขึ้น รอยฝ่ามือขนาดมหึมาที่เกิดจากการรวมตัวของลมปราณภายในพุ่งเข้าใส่อู๋ไป๋
อู๋ไป๋หัวเราะเย็นชา ร่างกายวาบหายไป ปรากฏตัวอีกครั้งในระยะหลายสิบเมตร
ตูม!
รอยฝ่ามือขนาดมหึมากวาดล้างทุกสิ่ง พังประตูลานบ้านของลู่หยวนซานจนย่อยยับ
"อูเหวินเจียง เจ้ารังแกคนเกินไปแล้ว ไฉนจึงทำลายประตูตระกูลของท่านลู่ เจ้ารู้ไหมว่าการทำลายประตูตระกูลก็เหมือนกับการสังหารพ่อแม่คน นี่เจ้ากำลังรังแกว่าเจ้าตำหนักที่หกไม่มีใครหรือ?"