อู๋ไป๋ยิ้มขมขื่น แม้แต่ภรรยาตัวเองยังทรยศ
"พี่อู๋ไป๋ เสียงข้างมากต้องชนะนะ ห้ามเผด็จการคนเดียวเด็ดขาด"
"อื้ม ๆ ๆ" ถังเป่าเอ๋อร์ผงกหัวต่อเนื่อง
หลินฉิงไม่ยอมอยู่ว่างพูดขึ้นว่า "ถ้าเป่าเอ๋อร์กับมู่มู่ไปกันหมด งั้นฉันกับไอ้ลูกหมา..."
"พวกแกสองคนไปเล่นขี้โคลนอยู่ข้าง ๆ แหละ" อู๋ไป๋ถูกขำกับความโมโห "ฝีมือแค่นี้จะไปถวายหัวรึไง? อยู่บ้านแต่โดยดี"
"นี่แกกำลังลำเอียงนะ แล้วทำไมเป่าเอ๋อร์กับมู่มู่ถึงไปได้ล่ะ?"
อู๋ไป๋ตอบอย่างไม่สบอารมณ์ "เพราะพวกเธอฝีมือสูงกว่าพวกแก"
ทุกคนพยักหน้า
"เรื่องนี้เฒ่าอู๋พูดถูกนะ พวกแกสองคนอ่อนเกินไป ไปตั้งใจฝึกหนัก ๆ ซะ พวกขาอ่อนไม่มีสิทธิ์ออกเสียง"
หลินฉิงโกรธจนตัวสั่น แต่ก็เถียงไม่ออก ใครว่าเขาพูดความจริงกันล่ะ
อู๋ไป๋มองไปทางหลินมู่มู่ "พรุ่งนี้กลับเมืองหลวงแล้ว เดือนนี้อยู่เป็นเพื่อนอาจารย์ปู่ให้ดี ๆ"
ดวงตาของหลินมู่มู่เปล่งประกาย นี่หมายความว่าอู๋ไป๋ตกลงจะพาเธอไปด้วย
"ขอบคุณพี่อู๋ไป๋"
"พี่ แล้วฉันล่ะ?" ถังเป่าเอ๋อร์หน้าเต็มไปด้วยความคาดหวัง
อย่ามองว่าพวกเขาช่วยกันต่อต้านอู๋ไป๋เลย แต่ไร้ผลโดยสิ้นเชิง สิทธิ์ขาดสุดท้ายก็ยังอยู่ที่อู๋ไป๋
ถ้าอู๋ไป๋ไม่ให้เธอไป ใครว่าก็ไม่มีประโยชน์
"เธอก็ไปด้วย แต่ไปแล้วต้องเชื่อฟัง"
"เย้!" ถังเป่าเอ๋อร์ยกมือขึ้นดีใจ
ส่วนเรื่องที่ต้องเชื่อฟังก็ทำเป็นลืมไปโดยอัตโนมัติ
อู๋ไป๋ส่ายหัวอย่างจนใจ พวกโง่พวกนี้ คิดว่าจะไปเที่ยวจริง ๆ หรือไง