ซีเหมินอวิ๋นอี้ตกใจ ก้มมองดูสัญญายืมเงินในมือ
ทว่าเขาอ่านอยู่สองรอบก็ไม่เห็นว่ามีปัญหาอะไร
“นายรู้จักตัวอักษรของหลงกั๋วแค่ไหน ถึงกล้าพูดว่าสัญญายืมเงินนี้มีปัญหา”
อาธีน่าดูถูกเหยียดหยามว่า “หนึ่งร้อยก้อน หนึ่งร้อยก้อนเหรียญหินวิญญาณ หรือว่าหนึ่งร้อยหยวนกันแน่”
ซีเหมินอวิ้นอี้มองไปที่สัญญายืมเงิน มันคือหนึ่งร้อยก้อนจริง ๆ
“……แม่ง! ไอ้เฒ่าอู๋ แกมันเจ้าเล่ห์นัก”
ซีเหมินอวิ้นอี้เต็มไปด้วยความโกรธ เขาถูกอู๋ไป๋เล่นงานอีกแล้ว
“ข้าไม่ยอมเลิกรากับแกแน่”
ซีเหมินอวิ้นอี้หายวับไปในพริบตา
สายตาของอาธีน่าตกลงบนนิตยสารในมือ มุมปากยกยิ้มเป็นรอยโค้งประหลาด
ผ่านไปสักพัก ทุกคนก็ออกไปทำเรื่องของตัวเอง
ปกติแล้วนอกจากซีเหมินอวิ้นอี้ ก็ไม่มีใครสนใจอาธีน่า
อาธีน่าเห็นว่าไม่มีใครสนใจเธอ จึงวางนิตยสารลง แล้วเดินออกไปข้างนอกอย่างทำเป็นเนียน ๆ
เมื่อออกจากบ้านพัก เธอกลับไม่มุ่งหน้าไปทางประตูใหญ่ของคฤหาสน์ แต่เดินไปทางด้านหลังของบ้านพัก
มาถึงบริเวณใกล้โกดังด้านหลัง ซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ประดับต้นหนึ่ง
ไม่นานนัก ร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นข้างกายเธออย่างกะทันหัน
คนที่ปรากฏตัวขึ้นนี้ ดูเหมือนกับอาธีน่าอย่างกับแกะ
มันคือร่างแยกเศษเสี้ยวจิตเทพอีกร่างของอาธีน่า
ร่างแยกเศษเสี้ยวจิตเทพนี้ แข็งแกร่งกว่าอาธีน่าที่ถูกจับเป็นเชลยมาก
นางมองอาธีน่าด้วยความเย้ยหยันว่า “ไร้ประโยชน์จริง”
อาธีน่าสีหน้าจมลง “อู๋ไป๋เจ้าเล่ห์เกินกว่าที่เจ้าคิด หากเจ้ามา จุดจบของเจ้าก็เหมือนข้า”