อาธีน่าเดือดดาลจนตัวสั่น
ทุกคนพากันกลั้นขำ
คำพูดของไซเหมินอวิ้นอี้ถึงจะสารเลว แต่ก็ฟังดูมีเหตุผลอย่างประหลาด
ไซเหมินอวิ้นอี้โบกมือใหญ่ “ถ้าไม่เป็นก็เรียนจากพนักงานที่นี่ซะ”
“คราวหน้าถ้าข้าสั่งให้เจ้าทำอะไร อย่าได้บอกว่าไม่เป็นอีกเด็ดขาด ต้องบอกว่าเพื่อนายท่านแล้วเจ้าจะรีบฝึกให้เป็น เข้าใจไหม”
อาธีน่าทั้งโกรธทั้งไม่กล้าเอ่ยปากโต้แย้ง
นางรู้ดีแก่ใจว่าไซเหมินอวิ้นอี้มันเป็นสารเลว ทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น
หากนางโต้เถียง ไอ้สารเลวนี่ต้องทำให้นางขายหน้าต่อหน้าคนอื่นแน่
“เจ้าค่ะ ข้าจะฝึกให้ได้”
อาธีน่าเลือกที่จะถอยอย่างชาญฉลาด
เมื่ออยู่ใต้ชายคาคนอื่น ก็ต้องก้มหัวให้
นางรู้ดีว่าการทำแบบนี้เป็นประโยชน์กับตัวเอง
ไซเหมินอวิ้นอี้ไม่เคยรู้จักคำว่าพอดี เขาเหลือบตาขึ้น “คราวหน้าตอบข้าให้เติมคำว่า ‘นายท่าน’ นำหน้าด้วย”
อาธีน่าโกรธจนปลายนิ้วสั่น แต่ก็กัดฟันอดทนเอาไว้
ไอ้ชาติชั่ว ปิศาจร้าย ขอให้ข้าฆ่าแกให้ตายเสียที... อาธีน่าสาบานในใจ
นางไม่อยากถูกบีบต่ออีก จึงหันไปทางหลินตั้นจวงแล้วเอ่ยปากขอร้อง “คุณหนูหลิน ข้าเห็นว่าชั้นสองมีห้องหนังสือ หนังสือในนั้นข้าพอจะอ่านได้ไหม”
หลินตั้นจวงกำลังจะตอบรับ แต่อู๋ไป๋กลับพูดเรียบ ๆ ว่า “ไม่ได้ หนังสือนั่นล้วนเป็นสมบัติทางวัฒนธรรมที่บรรพบุรุษของเราทิ้งไว้ให้”
“ถูกต้อง ท่านอู๋พูดถูก สมบัติวัฒนธรรมของพวกเราจะให้พวกอ้ายพวกต่างชาติมาเรียนรู้ไปได้ยังไง” ไซเหมินอวิ้นอี้มองไปทางอาธีน่า “ถ้าอยากอ่านหนังสือ พรุ่งนี้นายท่านจะหาบุปผาหอทองสักเล่มให้ เป็นแบบที่มีภาพประกอบด้วยล่ะ แบบที่มีแต่ตัวหนังสือล้วน ๆ เจ้าก็คงอ่านไม่รู้เรื่อง”