"เข้าไปได้ แต่ต้องตามฉันให้ติด"
อู๋ไป๋จนใจ พูดมาถึงขนาดนี้แล้ว เขาทำได้แค่ยอมรับ
มองเงาของอู๋ไป๋และพวกที่ค่อยๆ หายเข้าไปในหมอกดำ ซือเจวี๋ยกับจูหวางมองหน้ากัน
"เราจะเข้าไปไหม?" จูหวางถาม
ซือเจวี๋ยสีหน้าหมองคล้ำ ขมวดคิ้ว "เข้าไปหาความตายหรือ?"
จูหวาง: ???
ซือเจวี๋ยพูด "จู่หวงให้เราช่วยอู๋ไป๋ แต่ไม่ได้บอกให้เราไปตายกับเขานะ"
"ไอ้คนนี้ดูท่าแล้วสมองไม่ปกติ รู้ทั้งรู้ว่าเข้าไปอาจตาย ยังจะบุกเข้าไปอีก"
จูหวางขมวดคิ้วงาม "นายจะไปทำไม"
"เข้าไปเก็บศพให้พวกเขาไง" ซือเจวี๋ยเอาแขนโอบอกแล้วเดินเข้าไปในหมอกดำ
จูหวางตะลึงไปครู่หนึ่ง "บ้า ชอบหมดเลย พวกนี้บ้ากันหมด"
ด่าไปพลาง ก็เดินตามเข้าไปพลาง
"พวกนายเข้ามาทำไม เร็ว ออกไป"
อู๋ไป๋ไม่คิดว่าจูหวางกับซือเจวี๋ยจะตามเข้ามาด้วย
ซือเจวี๋ยมองเขาด้วยหางตา "นายจะยุ่งอะไรกับฉัน"
จูหวาง: "...นี่มันคำพูดของฉันไม่ใช่เหรอ"
"อย่าซน ที่ข้างในอันตราย พวกนายไปรอข้างนอกเถอะ"
"คำสั่งจู่หวง ให้เราปกป้องนายให้ดี! งั้นนายไปบอกจู่หวงเองสิ ว่าฉันจะรอนายอยู่ตรงนี้"
อู๋ไป๋: "..."
เขารู้สึกจนใจสุดๆ
พวกนี้แต่ละคนมีความคิดเป็นของตัวเอง จะให้ตาย
"ตามฉันให้ติด อย่าพลัดหลงเด็ดขาด"
เดินไปสักพัก ก็ไม่เจออันตรายอะไร
เพียงแต่หมอกดำนี้ประหลาดเกินไป ที่แท้สามารถบดบังญาณของเขาได้
ญาณที่เดิมแผ่ครอบคลุมได้หลายพันเมตร ตอนนี้แผ่ออกไปได้แค่ไม่กี่สิบเมตร