อู๋ไป๋คิ้วที่ขมวดแน่นอยู่พลันคลายออก พร้อมเอ่ยว่า "ฉันเชื่อในตัวได๋ซ่า เขาไม่มีทางใจดำขนาดนั้นหรอก"
"เรามาเดากันอยู่ที่นี่ก็ไม่มีประโยชน์ ไปดูที่หุบเขามารเทพเองก็จะรู้เอง"
"พี่ชายน้อย นายจะไปหุบเขามารเทพจริงเหรอ?" จู๋หวางอุทานด้วยความตกใจ
อู๋ไป๋พยักหน้าเบา ๆ
"ยังไงฉันก็ต้องไป"
"งั้นก็แบบนี้เถอะ เราไม่ต้องเข้าไปใกล้ แค่ดูอยู่ไกล ๆ ก็น่าจะไม่ได้รับผลกระทบกระมัง"
ซือเจวี๋ยกล่าวว่า: "ราชันย์สัตว์มีคำสั่งให้พวกเราฟังนาย นายว่าไงก็ทำตามนั้น"
อู๋ไป๋พยักหน้า
"พวกนายพาสัตว์ปีศาจไปให้ไกลจากหุบมารเทพมากหน่อย และห้ามเข้าใกล้เด็ดขาด"
ซือเจวี๋ยและจูญิงต่างก็พยักหน้า
"งั้นเจอกันที่หุบมารเทพ"
ซือเจวี๋ยและจูญิงพุ่งเข้าไปในป่าทึบและหายวับไป
ส่วนอู๋ไป๋และคนอื่น ๆ ก็มุ่งหน้าไปยังชายทะเล
นักรบแข็งแกร่งนับร้อย ๆ ยืนอยู่เหนือพื้นน้ำทะเล
ผู้นำของพวกเขาก็คือชายเผ่ามัคมและเสี่ยวหยูอยู่ด้านแรก
เมื่ออู๋ไป๋และคนอื่นมาถึง ซานเผ่ามังคมจึงพาเสี่ยวหยูบินเข้ามา
"เรื่องราวของการดำเนินการเป็นอย่างไรบ้าง?" ชายเผ่าคนเงือกถาม
อู๋ไป๋ยิ้มพลางกล่าวว่า: “มันจัดการเรี่อยู่แล้ว ขอรบกวนพว่าน้อยหน่อยด้วย”\...
"ไมต้องการใฟช่วยอะไรแล้วตาม?"\อ
อวันไป๋พยักหน้าพ
ฉะนั้นลาล่อน! หากสิ่งที่ต้องการ ตัฟหากได้โดยตรงหากหาเรา".
ชายเผ่ามังกรเป็นคนที่ทำอะไรบางอย่างจริงจังอยู่แล้ว
อู๋ไป๋ยิ้มและกล่าวว่า: "กรุณาหยุดก่อน"
ชายเผ่ามังกรหันศีรษะไปมองเขา
"รู้จักกันมานานขนาดนี้ ยังไม่รู้จักชื่ชื่อของนายเลย"นั่นงั้นเรียกฉันว่า อาหู ก็พอ แล้วลาก่อน!"
อาหูพานักรบแข็งแกร่งหลายสิบคนหายวับไปจากพื้นผิวทะเลอย่างรวดเร็ว