อู๋ไป๋กำลังจะจัดการเจี่ยมี่ให้จบสิ้น ซีเหมินอวิ๋นอี้ก็พูดขึ้นมาทันที: "เดี๋ยวก่อน!"
อู๋ไป๋มองเขาอย่างไม่เข้าใจ
ซีเหมินอวิ๋นอี้เดินเข้ามา จ้องหน้าเจี่ยมี่ด้วยสีหน้าจริงจัง: "บอกความลับให้นายอย่างหนึ่ง ลูกชายนายยังไม่ตาย"
เจี่ยมี่จ้องหน้าซีเหมินอวิ๋นอี้
อู๋ไป๋ก็เข้าใจขึ้นมาทันที ไอ้โง่คนนี้ไม่ได้โง่จริง เขาคิดจะใช้เจี่ยเฉินหลอกคายข้อมูล
"นายพูดจริงงั้นเหรอ?"
ซีเหมินอวิ๋นอี้ยิ้มร้าย: "ตอนนี้ยังไม่ตายหรอก แต่ก็แล้วแต่นายจะเลือกแล้วกัน ถ้านายไม่ให้ความร่วมมือ ฉันก็ได้แต่ส่งลูกชายนายไปลงนรกแล้ว"
อยู่ดี ๆ เจี่ยมี่ก็หัวเราะลั่นออกมาอย่างเสียสติ
"คิดจะหลอกฉัน? ตลกสิ้นดี ใคร ๆ ก็รู้กันทั้งนั้น ตกมาอยู่ในมืออู๋ไป๋ ไม่มีทางเหลือชีวิตรอด"
"ต่อให้ลูกฉันตายไปแล้ว หรือถึงมันจะยังมีชีวิตอยู่ พวกแกก็อย่าหวังจะหลอกเอาเรื่องจากฉัน ฮ่า ๆ ๆ..."
ปากของเจี่ยมี่มีฟองเลือดไหลออกมา เขาหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง แววตาเหยียดหยันมองอู๋ไป๋กับซีเหมินอวิ๋นอี้
"อู๋ไป๋ เดี๋ยวก็ต้องมีคนมาแก้แค้นแทนฉัน พวกแกต้องตายหมด พวกแกต้องตายเป็นเพื่อนฉัน ฉันจะคอยพวกแกอยู่ในนรก ฮ่า ๆ ๆ..."
ซีเหมินอวิ๋นอี้หน้าหมอง: "ไอ้โง่เอ๊ย ต่อให้พวกเราตาย ก็ขึ้นสวรรค์ไปเป็นเซียนต่างหาก"
แววตาอู๋ไป๋หดลงเล็กน้อย ยิ่งเจี่ยมี่เป็นแบบนี้ ในใจเขาก็ยิ่งไม่สบายใจ
"เฒ่าอู๋ ไอ้แก่คนนี้นิ่มก็ไม่กิน แข็งก็ไม่กลัว ส่งมันไปทางเถอะ"
อู๋ไป๋พยักหน้าเล็กน้อย