วันที่สิบห้าเดือนอ้าย เทศกาลหยวนเซียว
ทางเหนือเรียกว่าถังหยวน ทางใต้เรียกว่าหยวนเซียว
สรุปก็คือ สื่อถึงความหมายดี ๆ อยู่พร้อมหน้าพร้อมตา
พอผ่านวันที่สิบห้าเดือนอ้ายไป ปีก็ถือว่าจบ
เมืองจิ้นเจียง ตระกูลหลิน ห้องอาหาร
ตรงหน้าทุกคนมีถังหยวนถ้วยเล็กวางอยู่
“ถังถังชอบกินถังหยวน”
“ถวนถวนก็ชอบกินถังหยวน”
เด็กน้อยสองคนถือช้อน กินถังหยวนไปพลาง พูดเสียงเจื้อยแจ้วน่าเอ็นดู แถมยังแข่งกันว่าใครกินมากกว่ากัน
“พี่สะใภ้ ไม่กินเหรอครับ”
ถังเป่าเอ๋อร์สังเกตเห็นหลินตั้นจวงไม่แตะต้องอะไรเลย เหลือบมองไปทางประตูอยู่เรื่อย ๆ
หลินตั้นจวงยิ้มจาง ๆ ส่ายหน้า “รออีกสักพักน่ะ”
อู๋ไป๋สัญญาไว้แล้วว่าจะกลับมากินถังหยวนกับเธอ
ทุกคนต่างเข้าใจความคิดของหลินตั้นจวงดี เธอกำลังรออู๋ไป๋
แต่อู๋ไป๋ไปเวียดนาม จะรีบกลับมาได้อย่างไรในเวลาอันสั้น
“พี่สะใภ้ เดี๋ยวผมเปลี่ยนถ้วยใหม่ให้ดีไหม ถ้วยนี้เริ่มเย็นแล้ว”
หลินตั้นจวงกำลังจะพยักหน้า ก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้นจากข้างหลัง “เปลี่ยนถ้วยใหม่ให้พี่สะใภ้นายเถอะ ถ้วยเย็นนี่ฉันกินเอง”
ทุกคนหันกลับไปมอง
ก็เห็นอู๋ไป๋กับซีเหมินอวิ๋นอี้เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม ทั้งคู่สีหน้าเต็มไปด้วยความอิดโรย
ซีเหมินอวิ๋นอี้ตัวสั่นคลอน ราวกับจะทรุดลงเมื่อไหร่ก็ได้
เขาเหนื่อยเกินไปแล้วจริง ๆ
ไอ้บ้าอู๋ไป๋นี่มันคลั่ง บินฝ่าลมมาทั้งทางโดยไม่หยุด ตลอดคืนจนสว่าง พอทนไม่ไหวก็กลั่นสมุนไพรชั้นยอดมาเติมพลัง และทำไปพร้อมกับบินไปด้วย