อู๋ไป๋มองเขาอย่างเยาะเย้ย "ไม่บอกหรอว่าจิตไฟแกนพิภพกำลังเรียกหานายอยู่ไง? งั้นพวกนายก็คงมีวาสนาต่อกันมากพอสมควร มันไม่บอกนายเลยหรือว่าควรทำยังไง?"
"ถ้ามันพูดได้ ฉันจะต้องมาถามนายด้วยเหรอ?"
ซีเหมินหยุนอี้ขมวดคิ้ว "ไอ้อู๋ รู้จักกันมานานขนาดนี้ นายจะช่วยหรือไม่ช่วยก็ว่ากันมาตรงๆ"
"ถ้าฉันไม่ช่วยล่ะ?"
"งั้นตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เราแยกทางกัน เดินคนละเส้น"
อู๋ไป๋หัวเราะ "หนักขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย"
ซีเหมินหยุนอี้ส่งเสียงหึ "นายเองก็ชั่งใจดูแล้วกัน"
"เอาล่ะๆ กลัวนายแล้ว!"
อู๋ไป๋ส่ายหน้าอย่างจนใจ "ฉันเป็นหนี้บุญคุณนายจริงๆ งั้นให้ฉันลองศึกษาดูหน่อยก็ได้"
อู๋ไป๋ขยับเข้าไปใกล้จิตไฟวิญญาณ เปลวไฟเล็กๆ ในขั้วพลังปราณของเขาพลันสั่นไหวอย่างบ้าคลั่ง ราวกับตื่นเต้นผิดปกติ
ส่วนจิตไฟแกนพิภพเองก็สั่นไหวตามไปด้วย แต่เปลวไฟกลับเอนไปทางทิศตรงกันข้าม ราวกับหวาดกลัวอะไรบางอย่าง
จิตไฟแกนพิภพดวงนี้ดูเหมือนจะกลัวเปลวไฟเล็กๆ ในขั้วพลังปราณของเขามากทีเดียว
อู๋ไป๋อย่างอยากรู้อยากเห็น ยื่นมือออกไปใกล้จิตไฟแกนพิภพ
ทันใดนั้น เปลวไฟเล็กๆ ในขั้วพลังปราณของเขาก็เริ่มหมุนวน สร้างความปั่นป่วนในขั้วพลังปราณ ก่อตัวเป็นน้ำวนหมุนวนอย่างรวดเร็ว
ส่วนไฟใจกลางโลกเบื้องหน้าก็สั่นไหวไม่หยุด แท่นบูชาทั้งแท่นสั่นสะเทือน โซ่เหล็กเส้นหนาสี่เส้นดังกรอบแกรบ
ในขณะที่อู๋ไป๋กำลังจะดึงมือกลับ จิตไฟแกนพิภพก็พุ่งวูบเข้ามา ตกลงบนนิ้วของเขาโดยตรง จากนั้นก็ไหลผ่านนิ้วเข้าสู่ร่างกายของเขา
อู๋ไป๋ตกใจจนสะดุ้ง
แต่ในวินาทีถัดมา เส้นเอ็นของเขากลับรับความร้อนอันน่ากลัวของจิตไฟวิญญาณไม่ไหว ทำเอาพลังงานเส้นเอ็นถูกเผาไหม้ ฉีกขาดเป็นเส้นๆ