หมอกดำพัดกระจายไปทั่ว
คันธนูยักษ์ยาวหลายสิบเมตรปรากฏตรงหน้าอู๋ไป๋
ศรยาวสองสามสิบเมตรค่อย ๆ ก่อตัวขึ้น
พลังฆ่าฟันสุดน่าสะพรึงแผ่ซ่านเต็มท้องฟ้ายามค่ำ
ไกลออกไป บรรดาผู้เฒ่าผู้แก่ที่รอดตายมาได้อย่างหวุดหวิดต่างสั่นเทิ้ม
ใบหน้าชราของหม่าซื่อหมิงมืดครึ้ม ตึงเครียด
อู๋ไป๋กำเส้นธนูไว้ด้วยสองมือ ค่อย ๆ ถอยหลังไปทีละก้าว
“เปรี้ยง!”
พลังน่าสะพรึงพุ่งทะยานออกจากรอบกายหม่าซื่อหมิง
ภาพวิชารูปร่างมหึมาค่อย ๆ คลี่ออกตรงหน้าเขา เหมือนกระจกใบใหญ่ สลักเต็มไปด้วยอักขระวิเศษ แสงสว่างระยิบระยับ
“ไอ้แก่ ไม่ฆ่าแก ความแค้นในใจฉันก็ไม่มีวันสงบ ตายซะ!”
“คืนเดือนหก!”
ศรยาวสองสามสิบเมตรพร้อมด้วยพลังทำลายสุดน่าขนลุก พุ่งเข้าสังหารหม่าซื่อหมิง
หม่าซื่อหมิงส่งเสียงหึหึในคอ
ฝ่ามือผอมแห้งนั้นแทงออกไปข้างหน้าเหมือนกรงเล็บ ภาพยักษ์ตรงหน้าสั่นไหว มีฝ่ามือยักษ์โผล่ออกมา คว้าศรน่าสะพรึงนั้นไว้ได้อย่างง่ายดาย
“เปรี้ยง!”
ศรถูกบีบแหลกละเอียด พายุสุดสยองพัดกระหน่ำท้องฟ้า
ฝ่ามือยักษ์ระเบิดไปเพียงสามนิ้ว แต่นิ้วที่เหลืออีกสองนิ้วฟาดตรงเข้าหาอู๋ไป๋ทันที
ดวงตาอู๋ไป๋หดเกร็ง
นี่คือขั้นจินเซียนงั้นหรือ?
แค่รับศรชีวิตมรณะของเขาได้อย่างง่ายดายขนาดนี้
เสียงฮือ ปีกสีดำสนิทสองข้างกางออกจากหลังอู๋ไป๋ ร่างหายไปในพริบตา
ฝ่ามือยักษ์ฟาดโล่ง
หม่าซื่อหมิงหันหัวมองอู๋ไป๋ที่ปรากฏตัวอีกทิศหนึ่ง
“ปีกแบบเดียวกัน ดูท่าแกคงมีความเกี่ยวข้องกับไอ้ขยะที่หนีรอดไปจากมือฉันเมื่อหลายวันก่อน”