ฟังอู๋ไป๋พูดจบ ทุกคนก็ใจคอห่อเหี่ยว
"พวกสารเลวในหมู่บ้านจ้งเชิงนี่มันไม่ทำเรื่องดีเลย"
เยว่ซูเซียวด่าทอ
แต่ตอนนี้ด่าไปจะมีประโยชน์อะไร? เรื่องตรงหน้าต่างหากที่สำคัญที่สุด
อู๋ไป๋มองไปที่เยว่ซูเซียว "เจ้าสำนัก ที่นี่ขาดคนไม่ได้"
"ข้าเข้าใจ!"
เยว่ซูเซียวพูดเสียงทุ้ม "พวกเราผู้เฒ่าพวกนี้จะอยู่เฝ้าที่นี่ ไม่ห่างไปแม้แต่ก้าวเดียว ไม่ปล่อยให้อสูรกายสักตัวหลุดออกไปนอกโลกเด็ดขาด"
อู๋ไป๋พยักหน้าเล็กน้อย
"ข้าจะรีบหาทางซ่อมแซมผนึก"
เยว่ซูเซียวให้มหาเสนาบดีและคนอื่นๆ อยู่ก่อน เฝ้าที่นี่ไว้ ส่วนข้างนอกยังมีเรื่องปวดหัวอีกเพียบรอเขาไปจัดการ เสร็จแล้วค่อยกลับมา
หลายคนออกมาจากสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ อู๋ไป๋ตั้งใจจะจากไปที่ภูเขาหลงจี่เพื่อหาอ๋าวหวง ตอนนี้มีแค่เขาเท่านั้นที่ซ่อมผนึกได้
"แขกต่างมิติ มายังโลกของข้า มีจุดประสงค์อะไรกัน?"
อู๋ไป๋กำลังจะบอกลาเยว่ซูเซียว แต่จู่ๆ ในหัวก็มีเสียงที่ทำเอาเขาแทบบ้าดังขึ้น
คราวนี้ อู๋ไป๋โกรธแล้ว ส่งเสียงผ่านจิต กล่าวเย็นชาว่า "แกเป็นใครวะ? แกเป็นบ้ารึเปล่า?"
"แกใช่ไอ้เฒ่าที่อ๋าวบอกว่าผีเฒ่านั่น? ถ้าใช่ ตอนผนึกถูกทำลายแกทำไมไม่ออกมา?"
อู๋ไป๋รอตั้งนาน ฝ่ายนั้นกลับไม่ตอบ
"บ้าเอ๊ย...อะไรวะเนี่ย?"
ข้างๆ เยว่ซูเซียวและคนอื่นๆ พากันมองอู๋ไป๋
"พี่อู๋ไป๋ พี่พูดอะไรน่ะ?"
อู๋ไป๋อึ้งไป เมื่อกี้ในใจเดือดดาล เลยเผลอพูดออกมา จึงตอบส่งๆ ว่า "ไม่มีอะไร ข้ากำลังด่าผีเฒ่าตัวหนึ่งอยู่"
"สหายน้อย มาพบข้าที่ใต้ต้นไม้โบราณ"
เสียงเลื่อนลอยล่องหนนั่นดังขึ้นอีกแล้ว