เยว่ซูเซียวและพรรคพวกกำลังสังหารสัตว์ประหลาดพวกนี้อย่างสนุกมือ เมื่อได้ยินคำถามของอู๋ไป๋ ก็สั่นศีรษะโดยไม่รู้ตัว
ให้ตายสิ ใครจะไปกินของแบบนั้นกัน? คิดแล้วก็ขยะแขยง
“พี่อู๋ไป๋ อีกาทอดอร่อยไหม?”
เหลย่มู่มู่ถามด้วยใบหน้าจริงจัง
“……เอ่อ!”
มองดูแววตาของเหลย่มู่มู่ที่ดูอยากลอง อู๋ไป๋ตกใจ นี่มันนักกินตัวน้อยชัด ๆ
“ฉันก็ไม่เคยกินเหมือนกัน ลองดูไหม?”
“ดีเลย!”
เห็นเหลย่มู่มู่สนใจสุด ๆ อู๋ไป๋รีบพูดว่า “ไม่เอาดีกว่า ของพวกนี้ดำปี๋ ดูแล้วไม่น่ากินเลย กินเข้าไปอาจท้องเสีย”
“อ่อ!” เหลย่มู่มู่ผิดหวังเล็กน้อย
อู๋ไป๋ทึ่ง เจ้าหนูนี่มีพรสวรรค์จริง ๆ
“มู่มู่ ให้พี่ย่างพวกมันให้ไหม?”
อู๋ไป๋ชี้ไปที่ฝูงสัตว์ประหลาดพลางพูด
เหลย่มู่มู่รีบส่ายหน้า “ไม่เอา พวกนี้ตัวเป็นคนหัวเป็นสัตว์ กินไม่ลงหรอก ไอ้เจ้าอีกาดำตัวนั้นอย่างน้อยก็เป็นสัตว์ปีก”
อู๋ไป๋ก็แค่พูดเล่น ของพวกนี้ดูแล้วยังขยะแขยง ไม่ต้องพูดถึงว่าจะกิน
“ตู้ม……!”
ท้องฟ้าถูกอัสนีบ้าคลั่งส่องสว่าง
อัสนีบ้าคลั่งตกลงมา ฝูงสัตว์ประหลาดถูกบดขยี้ พื้นดินแตกเป็นเสี่ยง แผดเผาเป็นสีดำ
พลังทำลายของพลังอัสนีช่างรุนแรงเกินไป
เพียงยกมือ คมดาบสังหารก็ปกคลุมทั่วฟ้าตกลงสู่ฝูงสัตว์ประหลาด
แขนขาขาดกระเด็นว่อน ฝูงสัตว์ประหลาดล้มลง ราวกับเกี่ยวข้าว
สัตว์ประหลาดพวกนี้ตกใจแทบบ้า
สมองทึ่ม ๆ ของพวกมันคิดไม่ตก ว่าทำไมอาหารอร่อยถึงกลายเป็นจักรกลสังหาร มนุษย์พวกนี้ไม่เหมือนกับพวกมันในโลกมืด