ซีเหมินอวิ๋นอี้และคนอื่น ๆ ก็ตามออกมาด้วย
ทุกคนมองพระจันทร์สีแดงฉานและเมฆเลือดบนท้องฟ้าด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
ภาพอันน่าสะพรึงนี้ใครเห็นก็ต้องขนลุก
"อู๋เฒ่า พระจันทร์เลือดนี่มันเรื่องอะไรกัน?" ซีเหมินอวิ๋นอี้ถามด้วยความตกตะลึง
อู๋ไป๋ส่ายหน้า เขาก็ไม่รู้เหมือนกัน
"เมฆเลือดบดบังจันทร์ ไม่ใช่ลางดีแน่"
มู่จิ่วโจวเอ่ยเสียงหนักแน่น
มองเมฆเลือดที่พลุ่งพล่านบดบังพระจันทร์บนฟ้า ทุกคนรู้สึกราวกับพายุฝนกำลังจะมา
อู๋ไป๋หรี่ตาลงเล็กน้อย เรื่องนี้มีเพียงอ๋าวหวงเท่านั้นที่จะให้คำตอบได้
เขาตัดสินใจว่าพรุ่งนี้จะไปเทือกเขาหลงจี่ซาน หาอ๋าวหวงถามให้รู้เรื่อง
ทันใดนั้น สีหน้าของอู๋ไป๋ก็เปลี่ยนไปด้วยความตกใจ
"พวกนายรู้สึกอะไรไหม?"
ซีเหมินอวิ๋นอี้และมู่จิ่วโจวพยักหน้าเล็กน้อย
พลังปราณในอากาศจู่ ๆ ก็อุดมสมบูรณ์ขึ้น และยังเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
มู่จิ่วโจวพูดเสียงเข้ม: "จู่ ๆ พลังปราณก็เข้มข้นกว่าก่อนหน้านี้หลายเท่า"
ใจของอู๋ไป๋หนักอึ้ง มหันตภัยที่อ๋าวหวงกล่าวไว้เกรงว่ากำลังจะมาถึงแล้ว
"อู๋เฒ่า เมฆเลือดจางลงแล้ว"
อู๋ไป๋เงยหน้ามอง ก็เห็นเมฆเลือดบนฟ้ากำลังค่อย ๆ จางหายไป พระจันทร์ก็คลายสีเลือดลง
เพียงไม่กี่นาที เมฆเลือดบนฟ้าก็หายไป พระจันทร์ใสสว่าง กลับคืนสู่ปกติ
แต่พลังปราณในอากาศยังคงเพิ่มขึ้นอย่างบ้าคลั่ง
อู๋ไป๋ยกมือขึ้น กักเก็บปราณเส้นหนึ่งเข้ามา แล้วเอ่ยเสียงเข้ม: "พลังปราณที่อุดมเช่นนี้ ไม่รู้ว่าภายในเวลาอันสั้นจะสร้างผู้แข็งแกร่งได้สักกี่คน"