เมื่อเห็นเด็กน้อยสองคนถูกดุ อู๋ไป๋ไม่เพียงไม่เห็นใจ ยังแอบอยากหัวเราะอีกด้วย
ปกติหลินตั้นจวงอ่อนโยนมาก แต่เมื่อถึงคราวทำหน้าดุ ก็น่ากลัวเอาเรื่องอยู่
"แม่พี่สาว ถังถังผิดไปแล้ว"
"เจ้ากลมน้อยก็ผิดไปแล้ว"
เจ้าจอมแก่นทั้งสองคน มีวิธีรับมือหลินตั้นจวงได้มากมาย ทั้งสองข้างหนึ่งซ้ายหนึ่งขวา ทำหน้าตาน่าสงสาร จับมือหลินตั้นจวงไว้พลางยอมรับผิดอย่างนอบน้อม
เพราะพวกนางรู้ว่า ที่หลินตั้นจวงโกรธก็เพราะเป็นห่วงพวกนาง
อีกอย่าง ในบ้านแม้แต่พ่อยังกลัวแม่ พวกนางไม่กล้าเถียงเด็ดขาด
ถ้าอู๋ไป๋รู้ความคิดของเด็กน้อยทั้งสองนี้ คงอายจนใช้นิ้วเท้าแงะห้องสามห้องหนึ่งห้องโถงออกมาแน่
อู๋ไป๋เดินเข้าไป ซื้อโคมเล็กให้เด็กน้อยทั้งสองใหม่ จากนั้นจึงพาทุกคนกลับบ้าน
กลับถึงบ้านก็เกือบเที่ยงคืน ตีสิบเอ็ดกว่าแล้ว
ซีเหมินอวิ่นอี้ถึงบ้านก่อนแล้ว เขาทิ้งพวกค้ามนุษย์นั่นไว้หน้าประตูโรงพักแล้วกลับมาตัวเปล่า
ทุกคนพูดคุยกันง่าย ๆ สองสามประโยค แล้วเตรียมตัวพักผ่อน
หลินตั้นจวงเตรียมตัวพาถังถังและเจ้ากลมน้อยไปนอน ตอนเย็นที่เด็กน้อยทั้งสองหายไปทำให้เธอตกใจไม่น้อยจริง ๆ
อู๋ไป๋ทำหน้าเหวอ ดูน่าสงสารยิ่ง แผนการกอดภรรยานอนของเขาพังทลายเสียแล้ว
ขณะที่เขากำลังจะกลับเข้าห้อง นอนคนเดียวไร้คนให้ซุก เพลียใจจะหลับ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น
เวลานี้ใครจะโทรหาเขา?
อู๋ไป๋หยิบโทรศัพท์ออกมา ชำเลืองมอง เห็นชื่อหยวนเหิง
อู๋ไป๋กดรับสาย พูดหยอกล้ออย่างอารมณ์ดี "ท่านหยวน อวยพรปีใหม่ตอนนี้ถือว่าสายแล้วนะ ขอให้บั้นปลายชีวิตมีความสุข"