อู๋ไป๋เปิดรูปสุดท้าย
รูปนี้ก็ยังเป็นทะเลสีเลือด แต่ดูเหมือนจะมีสิ่งมีชีวิตบางอย่างอยู่ในนั้น เพราะรูปถ่ายไม่ชัดเจนนัก มองไม่ออกว่าคืออะไร
อู๋ไป๋เตรียมจะโทรหาหยวนเหิง แต่ไม่คิดว่าหยวนเหิงจะโทรมาหาก่อน
“ฮัลโหล อ้วนหยวน”
“อู๋ไป๋ ดูรูปแล้วใช่ไหม”
อู๋ไป๋ตอบรับ พลางถามด้วยความสงสัยว่า “นายถ่ายรูปพวกนี้มาได้ยังไง”
“นี่เป็นภาพที่ดาวเทียมจับได้ ไม่ค่อยชัดเจน”
“อ้วนหยวน ทะเลเลือดนั่นมันเรื่องอะไรกัน”
“เป็นทะเลแถวภูเขารูปห่าน จู่ๆ ก็กลายเป็นทะเลเลือด รายละเอียดยังไม่แน่ชัด”
ภูเขารูปห่านอีกแล้วเรอะ อู๋ไป๋หรี่ตาลงเล็กน้อย
“อู๋ไป๋ ฉันส่งคนกระจายข่าวของนายออกไปแล้ว แต่ว่า...”
หยวนเหิงพูดแล้วหยุดไปดื้อๆ
อู๋ไป๋แสยะยิ้ม “แต่พวกไอ้สัตว์นั่นดูถูกคำพูดของฉันใช่ไหมล่ะ”
“นายรู้ได้ไง”
อู๋ไป๋แค่นหัวเราะ “ฉันรู้จักพวกมันดีกว่านายเสียอีก ถ้ายังไม่เอามีดจ่อคอ พวกไอ้สัตว์นี่ไม่มีวันรู้จักความกลัว”
“อ้วนหยวน ฉันจะกลับเมืองหลวงวันนี้ ไว้เจอกันค่อยคุย”
วางสายจากหยวนเหิงแล้ว อู๋ไป๋ก็หาอะไรกิน แล้วเดินทางไปสนามบินคนเดียว
เครื่องบินส่วนตัวของตระกูลหลินเตรียมพร้อมแล้ว
ราวบ่ายสองโมง อู๋ไป๋ก็มาถึงเมืองหลวง
เมืองหลวงยังคงเจริญรุ่งเรืองสวยสดงดงาม
อู๋ไป๋ถอนหายใจเบาๆ ไม่รู้ว่าความรุ่งเรืองแบบนี้จะคงอยู่ได้อีกนานแค่ไหน
จากนั้นเขาก็โบกแท็กซี่ไปยังวังมังกรอัคคี
ระหว่างทาง คนขับแท็กซี่เป็นคนที่อยู่เฉยไม่ค่อยได้ จึงชวนอู๋ไป๋คุยเรื่องสัตว์ดุร้ายและสัตว์โบราณ