งานประมูลครั้งนี้ อวี้เฟยเฟยก็มาด้วย
ติดตามพ่อกับอวี้เสี่ยงมา
อวี้เฟยเฟยนั่งไม่ติดที่ อยู่ในห้องส่วนตัวก็ไม่นั่งนิ่ง เดินออกมาเล่นไปเรื่อยเปื่อย แล้วก็บังเอิญเจออู๋ไป๋ที่นั่งอยู่หลังมุมห้อง
เรื่องที่อู๋ไป๋กลั่นแกล้งเธอ นี่เธอจำได้แน่นอน
ดังนั้น เธอเข้าไปในห้องส่วนตัว ตักชาแก้วหนึ่ง ค่อยๆ โถมตัวที่ระเบียงชั้นสอง แล้วรินลงบนศีรษะอู๋ไป๋
เห็นอู๋ไป๋เงยหน้าขึ้น เธอรีบซ่อนตัว
ข้างล่างก็มีเสียงร้องตกใจกับเสียงสาบแช่งดังขึ้นมา
“ฮิฮิ……” อวี้เฟยเฟยดีใจจนหน้ายิ้มแฉ่งเหมือนดอกไม้บาน
“ให้แกกลั่นแกล้งฉันสิ”
อวี้เฟยเฟยคิดว่ารินน้ำชาโดนอู๋ไป๋เปียกแฉะแล้ว ดีใจมาก จึงแอบยื่นหัวออกไปแอบมองข้างล่าง
แต่กลับเห็นอู๋ไป๋ไม่เป็นอะไร ทว่าคนข้าง ๆ ผมเปียกปอน บนหัวยังมีใบชาติดอยู่ กำลังมองขึ้นมาด้วยความโกรธ และบังเอิญเห็นอวี้เฟยเฟยที่ยื่นหัวออกมาพอดี
อวี้เฟยเฟยอึ้งงัน
เธอรินลงบนหัวอู๋ไป๋ชัด ๆ ทำไมไปโดนหัวคนอื่นได้?
คนข้าง ๆ อู๋ไป๋เป็นชายร่างกำยำ กำลังสนุกกับการดูงานประมูลอยู่ ผลคือโดนน้ำราดหัวเสียฉิบ
อู๋ไป๋ยิ้มมุมปาก แลบตามองชายร่างกำยำข้าง ๆ แล้วพูดว่า “ไม่ใช่น้ำเบื่อหรอกนะ?”
ชายร่างกำยำโกรธจัด เงยหน้ามองอวี้เฟยเฟยที่ชั้นสอง
ถ้าไม่ใช่เพราะชั้นสองนั่งกันแต่พวกเจ้าสำนักผู้มีอิทธิพล เขาคงวิ่งขึ้นไปสั่งสอนเด็กหนูไม่รู้หน้ามือหลังเท้าคนนี้ไปแล้ว
“ขอโทษนะ ฉันตั้งใจรินใส่เขานะ ไม่รู้ทำไมไปโดนแกแทน”
“อย่าโกรธสิ ฉันชดใช้เสื้อให้”
อวี้เฟยเฟยพูดพลาง ล้วงกระเป๋าเสื้อ หยิบถุงเงินออกมาโยนลงมา
ชายร่างกำยำรับไว้ เปิดดู เห็นเหรียญทองเปล่งประกายระยับสิบสองสามเหรียญ ความโกรธบนใบหน้าก็หายไปพร้อมกัน
อู๋ไป๋พูดว่า “โดนคนสาดฉี่ใส่ นี่คือความอัปยศอย่างใหญ่หลวง เหรียญทองแค่สิบสองสามเหรียญก็จะยุติเรื่อง นี่แปลว่าดูถูกนายชัด ๆ ถ้าเป็นฉัน ทำไมจะทนไหว”
ชายร่างกำยำมองอู๋ไป๋หนึ่งตา แล้วเก็บถุงเงินเข้ากระเป๋า ย้ายที่นั่งไป
อู๋ไป๋: "……"
เอาใหม่ ปลุกปั่นล้มเหลว
ไร้สมองจริง ๆ เหรียญทองแค่สิบกว่าเหรียญก็จบแล้ว
แผนแกล้งไม่สำเร็จ ยังเสียเหรียญทองไปสิบกว่าเหรียญ อวี้เฟยเฟยหงุดหงิดสุด ๆ