รุ่งเช้า
อู๋ไป๋ตื่นจากการฝึกฝน
เสียงกรนดังแว่วมาจากมุมห้อง
อู๋ไป๋เงยหน้ามองตามเสียง เห็นอวี้เสี่ยงม้วนตัวอยู่มุมห้อง หลับลึกซะเหลือเกิน
เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมไอ้นี่อายุ 40 แล้วศักดิ์ยังแค่นี้
เหรียญทอง 50,000 เหรียญ ลูกน้องของอวี้เสี่ยงส่งมาคืนตั้งแต่คืนที่แล้ว
แต่อู๋ไป๋ยังไม่ปล่อยคน ต้องรอให้วันนี้ติดประกาศครบทุกแห่งก่อน
อู๋ไป๋ลุกขึ้นเดินไปหา แล้วเตะเข้าที่ตัวหนึ่งครั้ง
อวี้เสี่ยงลืมตาแง้ง ๆ มองเห็นคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคืออู๋ไป๋ ก็สติกลับมาทันที ปฏิกิริยาแรกคือรีบลูบตรวจดูว่าเสื้อผ้าบนตัวยังครบอยู่ไหม
มุมปากอู๋ไป๋กระตุกไปมา
แทบไม่ทันข่มใจไว้ ก็อยากเตะไอ้นี่ให้ปลิวไปกินดินไปแล้ว
"คุณอวี้หลับสบายเมื่อคืนหรือเปล่า"
อวี้เสี่ยงลุกขึ้นยืน ขยับตัวยืดเส้นยืดสาย สีหน้าเต็มไปด้วยความลังเล
ต้องมาม้วนตัวนอนมุมกำแพงทั้งคืน จะให้หลับสบายได้ยังไง
"เมื่อไหร่จะปล่อยฉันกลับ?"
"ใจเย็น ๆ รอธุระเสร็จก็ได้กลับบ้านแล้ว"
อวี้เสี่ยงพูดอย่างไม่พอใจ "วางใจ ฉันอวี้เสี่ยงพูดแล้วเป็นแล้ว สัญญาไว้ก็ต้องทำให้ได้"
อู๋ไป๋ตอบแค่เสียงโอ้เบา ๆ อย่างไม่แยแส
"คุณอวี้ ชวนฉันกินข้าวเช้าหน่อยสิ"
"ทำไมฉันต้องชวน?"
ไอ้คนนี้หลอกเขาไป 50,000 เหรียญทอง ยังจะให้เลี้ยงข้าวเช้าอีก ฝันไปเถอะ
"เพราะถ้ากินข้าวเช้าเสร็จ นายก็ได้กลับบ้านแล้ว"
สีหน้าอวี้เสี่ยงเปลี่ยนเป็นยินดีทันที "งั้นเดี๋ยวนี้แหละ ข้างล่างก็มีข้าวเช้าขาย"