อู๋ไป๋ยิ้มขื่นด้วยความช่วยไม่ได้ แล้วถอนสายตากลับ
วิธีที่ดีที่สุดในการรับมือกับคนที่สมองน้อย ก็คือเมิน
อวี้เสี่ยงกับเด็กน้อยเงียบดีใจจนปากแตก ได้หลอกอู๋ไป๋สำเร็จหนึ่งครั้ง ประเมินว่าคืนนี้นอนหลับตื่นมายิ้มได้เลย
“พี่ รอดูนะ! เดี๋ยวฉันไปหลอกเขาอีกรอบ”
อวี้เสี่ยงดึงตัวเธอไว้ “เธอโง่หรือเปล่า? เขาจะหลงกลอุบายเดียวกันสองครั้งได้ยังไง?”
“เข้ามาข้างในกับฉัน ห้ามเดินเล่นไปมา! ถ้าเธอโดนอู๋ไป๋จับได้ ฉันไม่มีเงินไปไถ่เธอนะ”
“วันนี้สำคัญที่สุดคือช่วยพ่อประมูลแขนมีคาเส้นนั้นให้ได้”
อวี้เสี่ยงดึงอวี้เฟยเฟยเข้าห้องวีไอพีไปจนได้
สินค้าชิ้นที่ 4 คือชุดเกราะ อู๋ไป๋ไม่สนใจ
เขายังเสียดายเหรียญทอง 150000 อยู่ คิดหนักอยู่ว่าจะเอาคืนยังไง?
สินค้าชิ้นที่ 4 ถูกคนในห้องวีไอพีชั้นสองคว้าไปในราคาสองหมื่นทอง
สินค้าชิ้นที่ 5 คือตำราวิชาชื่อ “ฟันพันดาบ”
อู๋ไป๋ก็ยังไม่สนใจ
วิชาหยาบ ๆ แบบนี้เขาไม่เหลียวเลย
ทุกฝ่ายประมูลกันเสียเป็นเมือง สุดท้ายกลับปิดการขายที่หนึ่งแสนทอง
วิชาเน่า ๆ แบบนี้มูลค่าถึงหนึ่งแสน?
จุดนี้อู๋ไป๋ไม่เคยคิดถึง
ในหัวเขาเก็บวิชาไว้นับไม่ถ้วน ถ้าไม่มีเงิน เอาออกมาขายสักหนึ่งสองอย่างก็รวยแล้วสิ?
สินค้าชิ้นที่ 6 ถูกนำออกมา
เป็นก้อนโลหะสีดำขนาดเท่ากำปั้น
นี่มัน...
อู๋ไป๋นั่งร่างตรงขึ้นทันที นี่คือเหล็กเย็นเสวยหยิน วัสดุชั้นเลิศสำหรับหล่ออาวุธ หายากยิ่งนัก
ก้อนขนาดนี้ ผสมกับวัสดุอื่น สามารถหล่อเป็นวัตถุศักดิ์สิทธิ์ชั้นเลิศได้เลย
เยว่เตี่ยนพากเพียรอธิบายอย่างเต็มที่
“ท่านทั้งหลาย เหล็กเย็นเสวยหยินก้อนนี้ สามารถหล่อเป็นอาวุธชั้นสูงได้ บริษัทประมูลไห่หลานเองกว่าสิบปีแล้วที่ไม่เคยเห็นก้อนใหญ่ขนาดนี้”
“ถ้าเหล็กเย็นเสวยหยินก้อนนี้ไปถึงมือปรมาจารย์หลงเยี่ย ขั้นต่ำก็หล่อเป็นอาวุธวิญญาณชั้นเลิศได้หนึ่งเล่ม”
“เริ่มประมูลได้เลย ราคาเริ่มต้นสามหมื่นทอง เพิ่มขึ้นครั้งละไม่ต่ำกว่าสองร้อยทอง”
ไม่เสียที่ที่หายากขนาดนี้ ราคาเริ่มต้นก็สามหมื่นทองแล้ว
สินค้าชิ้นแรกของงานคือดาบเล่มหนึ่ง ก็เป็นอาวุธวิญญาณชั้นเลิศ สุดท้ายขายได้เพียงเจ็ดพันทอง
ก็เพราะดาบเล่มนั้นรูปร่างตายตัวแล้ว ต้องเป็นคนใช้ดาบเท่านั้นถึงซื้อไปมีประโยชน์