“ทำไมต้องเป็นฉันที่เจ็บทุกที?”
สีหน้าของซีเหมินอวิ้นอี้เต็มไปด้วยน้ำตา
เรื่องแบบนี้เกิดขึ้น แล้วให้เขาไปเจอหน้ากันยังไง?
หนักสุดคือเรื่องนี้ไปถึงหูอาธีน่า
จบเห่ งานนี้บาร์บีคิวแน่ๆ
อู๋ไป๋พูดเชิงดูถูก: “พูดตามตรง ฉันขี้เกียจจะสงสารแกด้วยซ้ำ”
“นายหายหัวไปเที่ยวผู้หญิงเงียบๆ พวกเราตามหานายแทบพลิกเมืองโม๋ดู”
ซีเหมินอวิ้นอี้สีหน้าหมอง: “ฉันก็แค่อารมณ์ไม่ดี เลยคิดจะดื่มแก้เซ็ง”
“ดื่มแก้เซ็งก็ควรเข้าร้านเหล้าอะไรแบบนั้นสิ นายดันเลือกเข้าย่านโคมแดงตรง ๆ ท่านอำมาตย์ซีเหมิน ฉันว่าเปลี่ยนชื่อเป็นซีเหมินเฒ่าเที่ยวโสเภณีเลยดีกว่า”
ซีเหมินอวิ้นอี้ยกมือปิดหน้า “ไม่เอาแล้ว ฉันรู้ว่าฉันผิดแล้ว”
“อู๋เก่า สมองนายไว ช่วยฉันคิดทีสิ ต่อไปฉันต้องทำยังไง? ที่สำคัญคือเสี่ยวหย่าเธอรู้แล้ว ฉันจะทำยังไงดี?”
อู๋ไป๋ครุ่นคิดแล้วพูด: “ตอนนี้มีทางเดียวเท่านั้น”
“ทางอะไร?”
“นายไปห้อยตัวอยู่หน้าประตูอาธีน่า เขินตาแลบลิ้น แสดงความบริสุทธิ์ด้วยการตาย”
ซีเหมินอวิ้นอี้หน้าตาบอกบุญไม่รับมองอู๋ไป๋ แล้วถามเบาๆ: “มันเวิร์กเหรอ?”
“ที่ฉันคิดได้ก็มีแค่นี้ ถ้าอาธีน่าไม่รู้ก็ดีไป พวกเราช่วยปิดข่าวได้ แต่ตอนนี้เธอรู้แล้ว นายต้องพยายามขอโทษให้เธอยกโทษให้”
“หญิงแกร่งยังต้องยอมแพ้ให้ชายหนุ่มขยัน ถ้าเธอยังไม่ยกโทษให้นาย นายก็ห้อยตัวอยู่ตรงนั้นไม่ลงมาจนกว่าเธอจะใจอ่อน”