ดวงตาของอู๋ไป๋เย็นชาไร้ความปรานี เขาจะปล่อยให้ระเบิดเวลาตัวนึงอยู่ข้างกายตัวเองได้อย่างไร
อ๋าวหวงรับมือกระดูกจักรพรรดิกับเลือดจักรพรรดิได้ แต่เขาไม่มีทางไหว
"เฉิงอู๋เหวย พันธการทางสู่โลกหน้าเถอะ"
อู๋ไป๋ฟันดาบออกไปหนึ่งที
พลังดาบสยองพร้อมเสียงฝ่าอากาศฮือฮือฟันตัดผ่านไป
เฉิงอู๋เหวยตาแทบแตก ปากพ่นเลือดโบก ตะโกนด้วยความโกรธ "อู๋ไป๋ นายบังคับให้ฉันทำแบบนี้ จะตายก็ตายไปด้วยกัน"
"เปรี้ยง!"
สีหน้าของเฉิงอู๋เหวยบ้าคลั่ง พลังอันน่าสะพรึงแผ่ซ่านออกจากร่างที่บอบช้ำเกือบสิ้นสภาพ
ทันใดนั้น ก้อนหมอกเลือดก็ระเบิดออก
เฉิงอู๋เหวยระเบิดตัวเอง
หมอกเลือดปลิวกระจายไปตามลม เหลือเพียงท่อนกระดูกขาวยาวสิบเซนติเมตรลอยค้างอยู่กลางอากาศ
ร่องรอยสีเลือดซึมออกมาจากกระดูก พันรอบท่อนกระดูกนั้นนานหลายชั่วยามไม่จางหาย
ทันใดนั้น แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวราวกับจะทำลายทุกสรรพสิ่งก็แผ่ขยายออกไป
หัวใจของอู๋ไป๋สั่นไหว ขนทั่วร่างลุกตั้ง
ร่างเขาแวบหาย รีบกลับไปอยู่ข้างอ๋าวหวง
ท่อนกระดูกที่พันรอบด้วยสายเลือดค่อย ๆ ลอยขึ้นสู่กลางอากาศ
วินาทีถัดมา ท่อนกระดูกทั้งหมดกลายเป็นหอกยาวสีเลือด
แรงกดดันน่าสะพรึงทำให้ความว่างเปล่าบิดเบี้ยวจนไม่เป็นทรง
ข้างล่างยิ่งกว่า ภูเขานับร้อยสั่นสะเทือนและแตกสลาย
ผืนดินสั่นไหว
อู๋ไป๋รู้สึกเลือดลมในร่างคลุกคลี พลังบำเพ็ญหมุนเวียนไม่ลื่นไหล ทั้งร่างถูกความตายครอบงำ เย็นเยียบไปทั้งตัว
"ให้นายดูซิว่าพลังของกระดูกจักรพรรดิกับเลือดจักรพรรดินั้นน่ากลัวแค่ไหน"
อ๋าวหวงยกมือขึ้น แสงทองหนึ่งสายพุ่งหายไปในแดนภูเขา
หอกสีเลือดกลางอากาศเหมือนมีเป้าหมาย พุ่งตามเข้าไปในแดนภูเขา
หอกสีเลือดที่เมื่อครู่ยังเป็นปกติ ในพริบตากลายเป็นเสายักษ์หนาหลายสิบเมตร ยาวหลายร้อยเมตร แตะฟ้า
อ๋าวหวงลากอู๋ไป๋บินขึ้นสู่กลางอากาศ
หอกสีเลือดพุ่งเข้าไปในแดนภูเขาด้วยความเร็วที่น่าสะพรึงสุดขีด
"บึ้ม!"
เสียงระเบิดสั่นสะเทือนฟ้าดิน ทำให้หัวอู๋ไป๋ตื้อตั้ว วิงเวียนจนเกือบร่วงจากกลางอากาศ
ทันใดนั้น สีหน้าเขาก็ตื่นตระหนก
เห็นภูเขาสูงใหญ่นับไม่ถ้วนกลายเป็นผงธุลีในพริบตา ถูกพายุกลืนกิน