“ท่านอ๋าว ที่นี่คือฉากภายในของแกใช่ไหม ถ้าฉันฆ่าเฉิงอู๋เหวยตรงนี้ คงไม่มีปัญหาอะไรใช่ปะ”
ฮวงเอ่าพยักหน้าเบา ๆ
“มันหลอมรวมกับกระดูกจักรพรรดิจนสมบูรณ์แล้ว พอนายฆ่ามัน กระดูกจักรพรรดิกับเลือดจักรพรรดิจะถูกกระตุ้นทันที”
“ที่นายเลือกทำแบบนี้ถูกทางแล้ว ถ้าเลือดจักรพรรดิกับกระดูกจักรพรรดิในตัวมันถูกกระตุ้นขึ้นมา ไม่ใช่แค่นายกับคนรอบตัวนายหรอก ทั้งเมืองจิ้นเจียงก็จะสูญสลายเป็นฝุ่นธุลี”
“ขนาดนั้นเลยเหรอ?” อู๋ไป๋ตกใจ
ฮวงเอ่ากล่าวว่า “ถึงจะเป็นเลือดจักรพรรดิที่ถูกเจือจางมาแล้ว แต่พลังทำลายล้างไม่ใช่สิ่งที่นายจะจินตนาการได้ง่าย ๆ ยังไม่รวมว่าในตัวมันยังมีกระดูกจักรพรรดิอีกหนึ่งชิ้น”
“สองอย่างรวมกัน พอจะทำให้ทั้งเมืองจิ้นเจียงไม่เหลือแม้แต่หมาไก่ ไม่แตกหน่อง้อยู่รอดสักต้น”
อู๋ไป๋รู้สึกขนลุกซู่ซ่า
โชคดีจริง ๆ ที่ตัวเองมาหาฮวงเอ่า ไม่งั้นผลที่ตามมาคงบรรยายไม่ถูก
“ท่านอ๋าว ถ้าเฉิงอู๋เหวยกระตุ้นกระดูกจักรพรรดิกับเลือดจักรพรรดิขึ้นมา พวกเราหลบอยู่ในหอคอยกาลเวลาจะรอดผ่านวิกฤตนี้ไปได้ไหม”
อ๋าวหวงพยักหน้า “ได้แน่นอน หอปีกาลแท้จริงคือวัตถุศักดิ์สิทธิ์ฮุ่นตุ้น ไม่ต้องพูดถึงเลือดจักรพรรดิที่เจือจางแล้ว แม้เป็นเลือดจักรพรรดิแท้ ๆ ก็ทำอะไรหอปีกาลไม่ได้”
“แต่พวกนายรอดก็จริง ทั้งเมืองจิ้นเจียงจะพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน ไม่เหลือคนมีลมหายใจสักคน”
อู๋ไป๋ตอบรับแผ่ว ๆ เพียงเสียงหนึ่ง
ฮวงเอ่ามองอู๋ไป๋หนึ่งครั้ง แล้วถอนใจเบา ๆ
อู๋ไป๋เป็นคนภายนอกอบอุ่นแต่ข้างในเย็นชา นิสัยเหน็บหนาว ไม่เหมือนทั้งชู่สวินและฉินมู่เลย