อู๋ไป๋รู้ดีว่าความอยากรู้อยากเห็นเป็นภัย
แต่โดยธรรมชาติแล้ว เขาเป็นคนที่ชอบรู้อยากเห็นเหลือเกิน
แม้จะคิดว่ามันเสี่ยงแค่ไหน แต่ด้วยแรงผลักดันของความอยากรู้ เขาก็ยังคุ้ยเขี่ยทรายบนพื้นออก จนเผยให้เห็นเกราะครึ่งท่อนที่ผุพังไปแล้ว
เกราะคงไม่โจมตีใครได้หรอกมั้ง
อู๋ไป๋เพิ่งจะคิดแบบนั้น ก็มีแสงเย็นเฉียบพุ่งตรงมาแทงเขาราวสายฟ้า
อู๋ไป๋ตกใจสุดขีด ถอยกระเด็นออกไปอย่างรวดเร็วปานสายฟ้า
แล้วทรายก็พลุ่งพล่าน ร่างหนึ่งค่อยๆ คลานออกมาจากใต้ทราย
อีกฝ่ายสวมเกราะที่ชำรุด มือถือหอกยาวขึ้นสนิมเต็มลำ
อู๋ไป๋ก้มสายตามองลงไป อดกลืนน้ำลายไม่ได้
เจอผีแล้ว!
ใต้เกราะนั่น กลับกลายเป็นโครงกระดูก
เพราะมือที่ถือหอกและเท้าด้านล่าง ล้วนเป็นกระดูกขาวโพลน
"น้องชาย อย่ามายุ่งนะ! ฉันไม่ได้ตั้งใจรบกวนการนอนของนาย นายนอนต่อเถอะ ลาก่อน!"
อู๋ไป๋หันหลังแล้ววิ่งปรู๊ดออกไปทันที
รู้สึกว่าเข้าที่ปลอดภัยแล้ว อู๋ไป๋ถึงได้หยุด
ที่นี่แปลกประหลาดเกินไป และเต็มไปด้วยอันตราย
ร่างหยิน โครงกระดูก พวกภูติผีที่ควรตายไปนานแล้ว กลับโจมตีคนที่นี่ได้
ดูเหมือนทุกอย่างจะเกี่ยวกับสภาพแวดล้อมที่นี่
หุบเขามารเทพ
บางทีพวกเขาอาจเป็นคนที่ล้มตายลงในศึกเทพมารเมื่อนานมาแล้ว หลังความตายความผูกพันยังไม่จางหาย หรือไม่ก็เพราะสภาพแวดล้อมที่นี่ ทำให้ยังคงความกระหายการสังหารในอดีตเอาไว้
"ปังๆๆ...!"
พื้นทรายสั่นสะเทือน
มีบางอย่างกำลังใกล้เข้ามาหาเขา
อู๋ไป๋กำอาวุธปีศาจแน่น เต็มไปด้วยความระแวดระวัง