เสียงคำรามของอู๋ไป๋ไม่ได้รับคำตอบแม้แต่น้อย
แต่เพียงชั่วพริบตา อู๋ไป๋ก็เกร็งหลังทันควัน ขนทั่วร่างลุกชัน
เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า มีบางอย่างยืนอยู่ข้างหลังเขาอีกครั้ง
ภายใต้ญาณวิญญาณ ชายวัยกลางคนสวมชุดดำทั้งชุด มีหนวดเครายาวและผมยาวย้อย
ช่างรวดเร็วนัก
สามารถเคลื่อนเข้ามาใกล้เขาได้อย่างเงียบเชียบเพียงชั่วพริบตา
อู๋ไป๋ไม่หันหลัง ตวัดมีดฟันไปทางด้านหลังทันที
เพียงเสียง ฉึก!
อีกฝ่ายไม่หลบไม่เลี่ยง ปราณดาบพุ่งทะลุร่างเขาไปตรง ๆ
อู๋ไป๋ตกใจสุดขีด หันตัวควัน มองไปทางด้านหลัง อีกฝ่ายยืนอยู่ตรงหน้าเขาอย่างสงบนิ่ง ไร้บาดแผลแม้แต่น้อย
นี่ไม่ใช่คน เหมือนเป็นเพียงเงาร่างหนึ่ง
อู๋ไป๋สายตากระวนกระวาย หดญาณวิญญาณกลับ
ไม่ผิด ร่างตรงหน้าเขาหายไปแล้ว
เป็นร่างยิน มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า เขามองเห็นได้เพราะญาณวิญญาณ
ร่างยินก็นับเป็นร่างวิญญาณประเภทหนึ่ง
ร่างยินสามารถจัดการได้ด้วยญาณวิญญาณหรือพลังจิตเท่านั้น
แต่ญาณวิญญาณของเขาในตอนนี้ไร้พลังโจมตีเลยแม้แต่น้อย
อู๋ไป๋เริ่มตื่นตระหนก ถ้าเหลียวชุยอยู่ด้วยคงดีสิ แค่อาหารอันโอชะหนึ่งจานเท่านั้น
"ไม่ว่าแกเป็นใคร ฉันไม่อยากทำร้ายแก รีบออกไปเดี๋ยวนี้ ฉันจะถือว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น"
อู๋ไป๋ส่งเสียงทางญาณวิญญาณ ตวาดเสียงแข็งแต่ใจอ่อน
ใบหน้าที่ไร้อารมณ์ของอีกฝ่ายเริ่มเปลี่ยนไป สายตาคมกริบจ้องไปที่อู๋ไป๋
"เจ้ารู้ว่าข้าเห็นเจ้าได้ เจ้าฝึกพลังจิต ดีนัก ดีนัก...ข้ารอคอยมานานนับอนันต์กาล ในที่สุดก็ได้ร่างที่เหมาะสม..."
ท่าทางของอีกฝ่ายเริ่มคลุ้มคลั่ง ลอยเข้ามาหาอู๋ไป๋ดั่งสายลม