เปลวเย็นเป็นวิธีเดียวที่เขาจะใช้ปราบร่างหยินตอนนี้ได้ ถ้าเปลวเย็นใช้การไม่ได้ล่ะก็ เรื่องใหญ่แน่
อู๋ไป๋สีหน้าเคร่งขรึม ยกฝ่ามือฟาดไปที่ร่างหยินตรงหน้าอีกครั้ง
"ปัง!"
พื้นดินแตกกระจาย เศษดินปลิวว่อน
ร่างหยินไม่เป็นอะไรแม้แต่น้อย
อู๋ไป๋ใจเริ่มสั่นอย่างแท้จริง
ในจังหวะนั้นเอง ร่างหยินก็พุ่งเข้าใส่เขาราวสายฟ้า
อู๋ไป๋รีบถอยหลังโดยสัญชาตญาณ
แต่ร่างหยินในที่แห่งนี้เร็วเกินไป มันพุ่งเข้าไปในร่างของเขาโดยตรง
อู๋ไป๋ขนหัวลุก มือเท้าเย็นเฉียบ
ร่างหยินตัวนี้ไม่มีสติสัมปชัญญะ มีเพียงสัญชาตญาณเท่านั้น พอเข้าสู่ร่างก็อาศัยสัญชาตญาณกลืนกินจิตวิญญาณเทพของเขาทันที
ในสมองเหมือนโดนเข็มทิ่มแทง เจ็บปวดจนทนไม่ไหว ทำให้อู๋ไป๋อดไม่ได้ที่ส่งเสียงครางออกมาเบา ๆ
แต่ก็ดีกว่าตอนก่อนหน้านี้มากนัก เพราะหลังจากที่ดูดซับร่างหยินตัวก่อนหน้าไป จิตวิญญาณเทพของเขาแข็งแกร่งขึ้นไม่น้อย
อู๋ไป๋รีบเร่งพลังเปลวเย็นโดยสัญชาตญาณ
แต่ที่เขาคาดไม่ถึงก็คือ เปลวเย็นที่เมื่อกี้ทำอะไรร่างหยินไม่ได้ ตอนนี้กลับออกฤทธิ์อีกแล้ว
อู๋ไป๋แทบจะร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจ
เปลวเย็นนี่ใช้ได้บ้างไม่ได้บ้าง แอบน่ากลัวอยู่นะ
อันที่จริง อู๋ไป๋ก็คิดออกแล้ว
ข้างนอก เปลวเย็นใช้กับร่างหยินไม่ได้ผล
แต่พอร่างหยินเข้าสู่ร่าง เปลวเย็นก็สามารถหลอมมันได้
สรุปแล้ว ก็เพราะร่างกายของเขาแข็งแกร่ง ดั่งเตาหลอมยา พอร่างหยินเข้าสู่ร่าง เปลวเย็นก็แสดงพลังได้เต็มที่
อู๋ไป๋เองก็ไม่รู้ว่าที่ตัวเองเดาไว้ถูกหรือเปล่า
ตอนนี้เขาคิดอะไรไม่ทันแล้ว รีบนั่งขัดสมาธิลง แล้วเริ่มหลอมและดูดซับร่างหยินในร่างกาย