สายตาของเย่อู๋จี๋ ตกลงบนตัวเย่คุน
เรื่องที่ต้องกล้ำกลืนฝืนทน เขาทำไม่เป็น
เย่คุนร่างแข็งทื่อไปทั้งร่าง กลิ่นอายบนตัวอ่อนลงไปหลายส่วน
เขารู้ว่าเย่อู๋จี๋ อยู่ในขั้นจอมมารระดับกลาง ตนเองไม่ใช่คู่ต่อสู้แน่นอน
"อู๋ไป๋ ถ้าแกยังเป็นลูกผู้ชาย ก็อย่าให้คนอื่นมาสู้แทน มีความสามารถ ก็มาต่อสู้กันอย่างเปิดเผย ตัวต่อตัว ให้ตายกันไปข้างหนึ่ง"
อู๋ไป๋มองเขา หัวเราะเย็น: "คำนี้ฉันไม่ชอบฟังเลย ฉันกับเฒ่าเย่สนิทกันเหมือนพี่น้อง ฉันนับถือเขาเป็นเพื่อนแท้"
"เขาจะออกหน้าแทน ฉันจะปฏิเสธน้ำใจเขาได้ยังไง? แบบนั้นก็ดูฉันเป็นคนไม่รู้จักผ่อนปรนสิ"
เย่ Wuji มุมปากกระตุก
ใครมันสนิทกับแกเหมือนพี่น้อง?
เย่คุนโมโหจนมุมปากเบี้ยว ไม่เคยเห็นคนหน้าหนาขนาดนี้มาก่อน
"พวกเจ้าถอยออกไปให้หมด ข้ามาจัดการเอง"
หลินตั้นจวงเอ่ยอย่างเย่อหยิ่ง
อู๋ไป๋ใจเต้นรัว สื่อสารด้วยจิต: "เมีย ให้เย่ Wuji ทำเถอะ"
หลินตั้นจวงส่ายหน้าเพียงเล็กน้อยแทบมองไม่เห็น
เขามองไปที่เย่คุน: "เจ้าจะฆ่าข้า เช่นนั้นข้าก็จะฆ่าเจ้าด้วยมือข้าเอง"
"ตูม!"
กลิ่นอายมารมหาศาลพวยพุ่งออกจากร่างหลินตั้นจวง
เย่คุนหายใจติดขัด เลือดลมปั่นป่วน
การกดข่มทางสายเลือด
หลินตั้นจวงค่อย ๆ ยื่นมือออก หอกมารปรากฏในมือ
"เย่คุน ภายในสามกระบวนท่า หากเจ้าสามารถรอดชีวิตได้ จักรพรรดินีจะไว้ชีวิตเจ้า"
เย่คุนรู้ว่าตนเองไม่มีทางถอย มีเพียงสู้สุดชีวิตเท่านั้น ถึงจะมีโอกาสรอดเล็กน้อย
หลินตั้นจวงทะยานขึ้นฟ้า มองลงมาที่เย่คุน หอกยาวชี้: "ลงมือเถอะ"
"พี่สะใภ้สุดยอด!"