เย่คุนจ้องอู๋ไป๋ด้วยสายตาเย็นชา "ข้ากำลังพูดกับฝ่าบาท เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาพูดแทรก"
"เย่คุน เจ้าเป็นใครกัน เจ้ามีคุณสมบัติพอจะพูดกับฝ่าบาทหรือ"
อู๋ไป๋ยกมือขึ้น ดาบใหญ่ลอยกลับมาอยู่ในมือ ชี้ไปที่เย่คุน "คิดลอบปลงพระชนม์ ใส่ร้ายเจ็ดจอมมาร เจ้าต้องตายแน่"
"ฝ่าบาทไว้ชีวิตด้วย ไว้ชีวิตข้ายังมีประโยชน์มากกว่าฆ่าข้า"
เย่คุนรีบตะโกน
หลินตั้นจวงพูดเรียบ ๆ "เย่คุน ตอนที่เจ้าลงมือ เจ้าก็กำลังตัดทางรอดของตัวเองแล้ว"
เย่คุนหน้าซีดเผือด รีบตะโกนแก้ตัว "เป็นเรื่องเข้าใจผิดทั้งนั้น ข้าแค่กังวลว่าจะมีคนแอบอ้างเป็นเชื้อพระวงศ์"
หลินตั้นจวงพูดอย่างหยิ่งยะโส "เจ้าคิดว่าทุกคนที่นี่โง่หรือไง"
เย่คุนชะงักค้าง ร่างกายเกร็งไปหมด
อู๋ไป๋ก้าวเข้าใกล้เย่คุนทีละก้าว "ขอให้เดินทางปลอดภัย"
เย่คุนเข้าใจแล้ว เขาเป็นแค่หมากตัวหนึ่งในแผนบีบบังคับของหลินตั้นจวง ตอนนี้บรรลุจุดประสงค์แล้ว เขาก็ไร้ประโยชน์ ต้องตายแน่
ขอความเมตตาก็ไร้ผล เขาไม่อยากตาย งั้นก็ต้องสู้
เย่คุนลุกขึ้นยืนทันใด จ้องอู๋ไป๋พลางหัวเราะเย็น "พวกเจ้ารู้จักวางแผน ข้าก็เช่นกัน ทุกคนก็แค่ทำงานให้เจ้านายตัวเอง"
อู๋ไป๋แสดงสีหน้าเหยียดหยาม "เจ้าทรยศเจ็ดจอมมารจนสิ้นซาก ตอนนี้ถึงเพิ่งนึกได้ว่าเขาเป็นเจ้านายของเจ้า ใกล้ตายแล้วถึงจะคิดใช้เจ็ดจอมมารปกป้องเจ้าอย่างนั้นหรือ"
"หึ ที่ข้าทำไปก็เพื่อเจ็ดจอมมาร ใครจะรู้ว่าพวกเจ้ามาจากจอมมารคนอื่น หมายจะชิงบัลลังก์ตะวันตกของเราหรือเปล่า"