หลินตั้นจวงกระตุกหอกมารขึ้น ชี้ไปที่ใบหน้ายักษ์กลางอากาศ กล่าวอย่างเย็นชาและภาคภูมิว่า "เจ้ากล้าดี"
"ข้ามีอะไรไม่กล้า?"
คลื่นเสียงน่าสะพรึงกลัวพัดถล่มทั่วเมืองมาร
ทั้งภายในและภายนอกวังหลวงแห่งมาร ทุกคนจ้องมองใบหน้ายักษ์กลางอากาศ ใจสั่นสะท้าน
พวกเขาโกรธที่เจ็ดจอมมารไม่ให้ความเคารพต่อราชวงศ์ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
เจ็ดจอมมารแข็งแกร่งเกินไป ห่างไกลจากที่พวกเขาจะต้านทานได้
ดูออกว่าเจ็ดจอมมารไม่มีแผนจะสละตำแหน่งให้ผู้เหมาะสมกว่า
ไม่ว่าโลกไหน สุดท้ายแล้วก็เป็นเรื่องของกำลังอยู่ดี
แต่อู๋ไป๋กลับยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย แฝงรอยยิ้มลึกลับ กล่าวเสียงดังว่า "เจ็ดจอมมาร หากข้าตาย ท่านจะสละตำแหน่งให้ผู้เหมาะสมกว่าหรือไม่"
ใบหน้ายักษ์นั้นก่อตัวจากเมฆหมอก พลิกคว้างไม่หยุด ดูน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง
"การกระทำของข้า เป็นเรื่องที่มดปลวกอย่างเจ้าจะมาซักไซ้ได้หรือ?"
อู๋ไป๋หัวเราะขึ้น "ฟังจากความหมายของเจ็ดจอมมารแล้ว ไม่คิดจะสละตำแหน่งให้ผู้เหมาะสมกว่าใช่ไหม?"
"เช่นนั้นข้าขอถามอีกเรื่อง เจ็ดจอมมาร ท่านยังต้องการหน้าตาอยู่หรือไม่?"
ทุกคนตกตะลึง
ต่อให้เจ็ดจอมมารเป็นเชื้อพระวงศ์ ก็คือราชันแห่งทะเลทรายตะวันตกทั้งหมด อู๋ไป๋นี่ช่างบ้าบิ่นอย่างยิ่ง
เจ็ดจอมมารโกรธเกรี้ยว "มดปลวกตัวน้อย วันนี้ถึงมีฝ่าบาทคุ้มครองเจ้า ข้าก็จะสับเจ้าเป็นหมื่นท่อน"
อู๋ไป๋กล่าวทีละคำอย่างหนักแน่นว่า "ฆ่าข้าหรือ? ไปตายซะ เจ้าก็คู่ควร?
"เจ็ดจอมมาร เจ้าเห็นองค์ราชันไม่คุกเข่า ไม่มีความเคารพเลยสักนิด ผิดมหันต์สมควรตาย วันนี้จะต้องฆ่าเจ้าให้ได้ เพื่อประกาศแก่ใต้หล้าว่าราชวงศ์มิอาจดูหมิ่น"