สีหน้าเจี่ยมี่เปลี่ยนไปฉับพลัน ร้องแหลมว่า "อู๋ไป๋ ลูกข้าเป็นอะไรไป"
"นี่แกสมองพิการหรือไง ฟังไม่รู้เรื่อง ลูกชายแกเดี้ยงไปแล้ว ครึ่งเป็นครึ่งตายหายใจรวยรินอยู่เป็นสิบวัน สุดท้ายท่านอู๋ใจดีช่วยให้พ้นทุกข์"
"เจี่ยมี่ เรื่องนี้ข้าว่าต้องขอบคุณท่านอู๋เลยนะ เดิมทีจะเอากระดูกมาบดเป็นผง แต่สุดท้ายแค่หั่นเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย แค่นี้แกก็ควรคุกเข่าขอบคุณท่านอู๋สักหน่อย"
เสียงซีเหมินอวิ๋นอี้เพิ่งขาดคำ เจี่ยมี่ก็กระอักเลือดสด ร่ำไห้ด้วยความเจ็บปวด
"อู๋ไป๋ แกต้องตายดี แกฆ่าลูกข้า ต่อให้เป็นผีข้าก็ไม่ปล่อยแกไว้"
ซีเหมินอวิ๋นอี้สะบัดแขนเสื้อ เยาะว่า "ข้าว่านี่แกเป็นคนไม่รู้จักบุญคุณหรือไง"
อู๋ไป๋มองเขา แววตาเย็นเยียบ ไร้อารมณ์ "ในใจแก มีแต่ชีวิตลูกชายแกงั้นหรือ ชีวิตคนอื่นเป็นแค่เศษหญ้า"
"ลูกชายแกฆ่าคนเผาศพ แล้วเขาไม่สมควรตายอย่างนั้นหรือ"
เจี่ยมี่จ้องอู๋ไป๋ด้วยสายตาอาฆาต ในใจเขา เจี่ยเฉินคือผู้บริสุทธิ์ ลูกชายเขาฆ่าคนก็โทษที่ดวงไม่ดีของคนนั้น
ฮาเดสจ้องอู๋ไป๋เขม็ง "ที่แท้แกก็คืออู๋ไป๋"
"ใช่ ข้าเอง"
ฮาเดสไม่โกรธ กลับหัวเราะ "เดิมทีจะไปหาที่หลงกั๋ว ไม่นึกว่าแกจะโผล่มาเอง แกรู้จักเกรงใจดีนะ จะได้ไม่ต้องให้ข้าไปหา"
"แกตามหาท่านอู๋ทำไม มาหาพ่อรึ ท่านอู๋ไม่เอาไอ้ปัญญาอ่อนอย่างแกเป็นลูกหรอก"