ฮาเดสไม่มีทางเข้าใจความรู้สึกของอาธีน่าได้เลย
เขาแค่นหัวเราะอย่างดูแคลน พลางกล่าวว่า “ได้ยินว่าหลงกั๋วไม่มีผู้แข็งแกร่งขั้นเทพมานานแล้ว ข้าจะไปกวาดล้างหลงกั๋วให้ราบคาบ”
“ราคน็อคอะไรนั่น น่าขำสิ้นดี”
อาธีน่าเห็นฮาเดสไม่ฟังคำเตือน ใบหน้างดงามก็ค่อย ๆ เคร่งเครียดขึ้น
“ฮาเดส ข้าขอย้ำอีกครั้ง ที่พาเจ้ากลับไปเป็นคำสั่งของพระบิดา หากเจ้ายังดื้อดึงทำตามอำเภอใจ จนไปรบกวนผู้แข็งแกร่งของหลงกั๋ว ส่งผลกระทบต่อการปรากฏกายของพระบิดา ผลที่ตามมาเจ้าแบกรับเอง”
สีหน้าฮาเดสชะงักไปเล็กน้อย
“ฮาเดส กลับไปกับข้า อย่าบีบให้พระบิดาต้องลงมือสังหารเจ้าด้วยพระหัตถ์เอง”
สีหน้าฮาเดสแปรเปลี่ยนฉับพลัน
เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง “ก็ได้ ข้าจะกลับไปกับเจ้า”
เจี่ยมี่ใจเต้นรัว ฮาเดสกลับไป แล้วลูกชายเขาจะทำอย่างไร?
อาธีน่ามองไปทางเจี่ยมี่และคนอื่น ๆ พลางกล่าวว่า “พระบิดาทรงบัญชา ไม่อนุญาตให้ใครล่วงรู้ความเคลื่อนไหวของเรา ฮาเดส เจ้ารู้ว่าต้องทำอย่างไร?”
ฮาเดสพูดเสียงเข้ม “ข้าเข้าใจ”
เจี่ยมี่และคนอื่น ๆ รู้สึกหนาวสะท้านในใจอย่างบอกไม่ถูก
ฮาเดสพูดอย่างเสียดายว่า “เดิมทียังคิดจะไปเที่ยวเล่นที่หลงกั๋ว แต่เมื่อพระบิดาทรงเรียกตัว ข้าก็ต้องกลับไป พวกเจ้าก็หมดประโยชน์แล้ว”
หอกสองแฉกในมือฮาเดสกลายเป็นลำแสงสีดำพุ่งออกไป
ฉึก! ร่างของผู้อาวุโสใหม่แห่งหออสูรทมิฬคนหนึ่งถูกทะลวงทะลุทันที
“ตูม!”
ลำแสงสีดำมหาศาลแผ่กระจายออกจากหอกสองแฉก โต๊ะเก้าอี้โดยรอบถูกบดขยี้แหลกละเอียด