ทุกคนหันไปมองเสี่ยวกวย ดูท่านางจะรู้จักนกอินทรีสีเงิน
อินทรีสีเงินจ้องมองเสี่ยวกวยอยู่สักพัก แล้วก็ยิ้มเก้อ ๆ ขึ้นมา “เสี่ยวกวยเหรอ? เพื่อนเก่า! เราได้เจอกันอีกแล้ว เห็นแกยังมีชีวิตอยู่ ฉันดีใจจริง ๆ”
“ใครเป็นเพื่อนแก?”
เสี่ยวกวยไม่ให้หน้าแม้นิดเดียว
อู๋ไป๋ถามอย่างสงสัย “เสี่ยวกวย เรื่องมันเป็นยังไง?”
เสี่ยวกวยจ้องมองอินทรีสีเงิน แล้วพูดกับอู๋ไป๋ว่า
“ท่านผู้เป็นเจ้า คนนี้มันทะเล้นและลามก เคยมาแทะโลมเสี่ยวเฟย แล้วเกือบโดนท่านย่างไปเสียแล้ว”
อู๋ไป๋หรี่ตามองอินทรีสีเงิน
เขารู้อยู่แล้วว่าอินทรีขี้เปรตตัวนี้ไม่ซื่อสัตย์ ปากไม่มีคำสักคำที่จริงใจ... ไอ้ที่ว่าแค่มองสองสามครั้งน่ะ เฮ้ย มันคือการจีบเสี่ยวเฟยชัด ๆ ถึงได้โดนเขาย่างเกือบตาย
อินทรีสีเงินยิ้มเก้อเต็มหน้า “เอ่อ... ที่แกพูดน่ะ เรื่องเก่า ๆ ให้มันผ่านไปเถอะ เรายิ้มให้แล้วลืมความแค้นกันดีกว่า”
มุมปากอู๋ไป๋กระตุกไปมาไม่กี่ครั้ง
“เสี่ยวกวย ช่างมันเถอะ! เป็นเรื่องเก่าแก่คร่ำครึมานานแล้ว ไม่ต้องพูดถึงอีก”
อู๋ไป๋ชี้ไปที่อินทรีสีเงินแล้วพูดว่า “ครั้งนี้ถ้าไม่มีมัน ฉันก็โดนพวกนั้นบดขยี้เป็นผงด้วยตราสิบทิศไปแล้ว”
นึกถึงเหตุการณ์ตอนนั้น เขาก็ยังใจหายวับอยู่ดี
เห็นพลังของตราสิบทิศด้วยตาตัวเอง ใครจะไม่กลัวได้
ที่สำคัญที่สุดคือ อินทรีสีเงินช่วยเขาออกมาจากใต้ตราสิบทิศได้ แปลว่าระดับบำเพ็ญของมันน่าสะพรึงขนาดไหน สู้ไม่ได้ก็ยิ้มให้แล้วลืมความแค้นก็แล้วกัน
เสี่ยวกวยดูท่าทางไม่ชอบอินทรีสีเงินเลย แต่เพราะมันช่วยอู๋ไป๋ไว้ นางจึงไม่พูดอะไรต่อ แต่ก็ไม่แยแสมัน
“หวู๋เฒ่า คนนี่มันใคร?”
“ฉู่สวินส่งมา”
ใครจะรู้ อินทรีสีเงินกลับโบกมือ “เฮ่ย... จักรพรรดินี ราชันปีศาจ เราได้เจอกันอีกแล้วนะ”
หลินตั้นจวงและซีเหมินอวิ้นอี้ต่างอึ้งไปพักหนึ่ง
หลินตั้นจวงยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่ว่าเมื่อก่อนจะเกิดอะไรขึ้น แกช่วยอู๋ไป๋ไว้ก็เท่ากับช่วยพวกเราไว้ เราต้องขอบคุณแกอยู่ดี”
“เมื่อก่อนเหรอ?” อินทรีสีเงินพูดอย่างทะเล้น “เมื่อก่อนเกิดอะไรขึ้นเยอะแยะนะ อย่างเช่นแกโดนเทพสูงสุดรังแก...”
“หุบ!” อู๋ไป๋หน้ามืดควั่น
ไอ้ตัวด่างพร้อยนี่ปากชอบพูดเรื่องที่คนไม่อยากฟังจริง ๆ