ทุกคนต่างอึ้งไปชั่วขณะ
อู๋ไป๋ถามว่า “เรื่องที่แกบอกว่าใช้อาธีน่าหาเงิน ก็คือเรื่องนี้งั้นเหรอ?”
“ไม่งั้นล่ะ?” อินทรีสีเงินโมโห “วันนั้นนางมายั่วโมโหฝ่ายตะวันออก ถ้าไม่ทำลายความหยิ่งผยองของนางซะ ทั้งโลกตะวันออกต้องกลายเป็นเรื่องขำขันของทั้งใจกลาง”
อู๋ไป๋ถามต่อ “อาธีน่าที่แกพูดถึง คือองค์แท้จริงของนาง?”
“ใช่สิ ถ้าไม่ใช่องค์แท้ เดี๋ยวนายหญิงต้องออกแรงออกแบบผนึกไปทำไม”
อู๋ไป๋ถามอีก “พวกแกแค่ฉุกใช้ฐานะของนาง ให้คนมาเข้าชม ถ่ายรูป เก็บค่าเข้าชมงั้นเหรอ?”
“ไม่งั้นจะให้ทำไร? นั่นน่ะอาธีน่านะ การแบบนี้แหละคือการดูหมิ่นนางมากที่สุดแล้ว”
เขาไม่มีทางบอกหรอกว่าตอนนั้นเขาเองก็แอบชอบอาธีน่า แต่พยายามจีบยังไงก็ไม่เข้า คนอื่นแค่เอาเขาเป็นตัวตลกตัวใหญ่ ไม่เคยมองเขาเลย
อู๋ไป๋หันไปมองซีเหมินอวิ๋นอี้ “ตัวโง่! ใจเย็นๆ ก่อน มันพูดถึงองค์แท้ ไม่ใช่น้องหย่า”
ซีเหมินอวิ๋นอี้โกรธว่า “ก็ยังไงนางก็คือเมียฉัน!”
อู๋ไป๋: “......ร่างแยกคือร่างแยก องค์แท้คือองค์แท้ อย่าเอามายุบรวมกัน”
ซีเหมินอวิ๋นอี้ก็รู้ว่าตัวเองทำอะไรอินทรีสีเงินไม่ได้จริง
“เฮีย! คราวหน้าพูดให้ชัดๆ หน่อย อย่าพูดครึ่ง ๆ กลาง ๆ อีก!”
อินทรีสีเงินพูดแบบเจ้าปัญหาว่า “แกมันบ้าเอง แกก็ไม่ยอมให้ฉันพูดจบสักที ไอ้ที่แกสมรสมันเป็นร่างแยกหนึ่งของอาธีน่านี่เอง ฉันนึกว่าแกเอาองค์แท้ได้แล้วซะอีก ฉันว่าแล้วเชียว เมียที่แม้กระทั่งฉันเองยังไม่สามารถเอาชนะใจได้ จะไปมองแกที่เป็นแค่ปีศาจตนหนึ่งได้ยังไง”