ผ่านไปหนึ่งวัน
ชายหนุ่มผมสีเงินหน้ามืดยืนอยู่ข้างหม้อหิน ไม่หยุดโยนสมุนไพรวิเศษขนาดใหญ่ลงไปข้างใน
หญิงสองตระกูลปีกศักดิ์สิทธิ์ถูกเขาไล่ออกไปแล้ว
"กินจนตายไปเลย กินจนตายไปเลย..."
ชายผมสีเงินทั้งโยนสมุนไพรทั้งพึมพำกับตัวเอง
แต่ไม่ว่าจะโยนลงไปเท่าไหร่ อู๋ไป๋ก็กลืนกินหมดแบบยิ้มรับ
อู๋ไป๋ราวกับบ่อน้ำไร้ก้น ยังไงก็เทไม่เต็ม
มือของชายผมสีเงินเหนื่อยจนสั่น
เขาเสียใจที่ไล่หญิงสองคนของตระกูลปีกศักดิ์สิทธิ์ออกไป รู้งี้เหนื่อยขนาดนี้ งานนี้น่าให้พวกนั้นทำ
ภายในอาณาเขตชีวิตและความตาย อู๋ไป๋นั่งสมาธิบนยอดเขา พลังของเขาทะยานสูงขึ้นไม่หยุด
นับตั้งแต่ตรัสรู้อาณาเขตชีวิตและความตาย ตอนนี้เขาฝ่าฟันผ่านไปหนึ่งชั้นแล้ว
"กรรม..."
เสียงระเบิดดังกึกก้อง
พลังสยองไหลออกมาจากร่างอู๋ไป๋ ซัดสวาทไปทุกทิศ ฉายแสงสว่างเต็มฟ้า
ผ่านฟันผ่านชั้นที่สอง
ขั้นเซียนลึกลับระดับสูง
อู๋ไป๋คิดไม่ตก พลังบริสุทธิ์และแข็งแกร่งขนาดนี้ในอาณาเขตชีวิตและความตายมาจากไหน?
ยังไม่ถึงสองวัน เขาผ่านไปสองชั้นแล้ว
อู๋ไป๋เริ่มวิตก ไม่กล้าฝ่าฟันต่อ
แต่พลังบริสุทธิ์ยังคงไหลเข้าสู่ร่างเขาอย่างบ้าคลั่ง
อู๋ไป๋รีบปิดรูขุมขนทั่วทั้งร่าง ตัดทางเข้าของพลังออกทันที
นี่มันเรื่องอะไรกัน?
อีกด้านหนึ่ง ชายผมสีเงินด่าจนเหนื่อยเลี่ยน
"นายเป็นสัตว์พิซิวเหรือ? สมุนไพรวิเศษขนาดนี้ก็กลืนลงได้ มันมันอะไรกัน?"
ชายผมสีเงินรู้ว่าถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้ เขาจะถูกกลืนจนเปลือยเปล่าแน่นอน
เขากัดฟัน หยิบสมุนไพรวิเศษขนาดใหญ่กว่าร้อยต้นโยนลงหม้อหินพร้อมกัน
"ให้นายดูดกลืน กินจนตายไปเลย..."
ภายในอาณาเขตชีวิตและความตาย พลังวิญญาณสยองราวสายน้ำฟ้าหลั่งท่วมลงมา แทบจะเหวี่ยงอู๋ไป๋ล้มคว่ำ
อู๋ไป๋ตกใจสุดหัวใจ นี่มันเรื่องอะไร?
อาณาเขตชีวิตและความตายก็เหมือนโลกภายใน ตอนนี้ยังเป็นเพียงร่างเริ่มต้น ไม่ควรกำเนิดพลังวิญญาณมหาศาลบริสุทธิ์ขนาดนี้ได้
อู๋ไป๋ลุกขึ้นอย่างช้า ๆ
ต้นไม้ทุกต้น หญ้าทุกใบในอาณาเขตทั้งหมดปรากฏชัดเจนในความคิดของเขา
ต่อเมื่อนั้นเขาถึงพบว่า พลังวิญญาณสยองนี้ไหลทะลักเข้ามาจากภายนอก
"ถึงเวลากลับแล้ว"