ผ่านไปประมาณสี่ห้านาที
เสียงร้องโหยหวนน่าเวทนาของเย่จิ้งซูก็ค่อยๆ เงียบลง
สีหน้าของเธอเริ่มเลื่อนลอย
อาธีน่าพูดว่า "ตอนนี้แหละ"
อู๋ไป๋จ้องมองเย่จิ้งซู "บอกมา เธอซ่อนผู้เฒ่าทั้งสองไว้ที่ไหน"
เย่จิ้งซูจ้องมองพื้นอย่างไม่มีชีวิตชีวา ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง
อู๋ไป๋คิ้วกระบี่ขมวดแน่น หันขวับไปมองอาธีน่า
อาธีน่าพูดว่า "เรียกชื่อเธอ ถามต่อไป ตอนนี้เธอยังมีความรู้สึกตัวอยู่บ้าง"
"เย่จิ้งซู เธอซ่อนไป๋ซู่หลินกับจู้ซิ่วจือไว้ที่ไหน"
อู๋ไป๋คำรามเสียงดังสนั่นกึกก้องดั่งฟ้าร้อง
ในที่สุดเย่จิ้งซูก็ตอบสนอง
เธอเงยหน้าขึ้นมองอู๋ไป๋ น้ำเสียงน่าขนลุก "สุสาน... สุสาน..."
"สุสาน?" อู๋ไป๋ถามอย่างร้อนรน "สุสานอะไร"
เย่จิ้งซูสายตาเลื่อนลอยพึมพำ "ไป๋เสี่ยวจวี๋... สุสาน..."
สีหน้าอู๋ไป๋เปลี่ยนไปในบัดดล
"เธอหมายความว่ายังไง"
อู๋ไป๋รู้สึกถึงความเย็นเยียบที่สันหลัง นี่หญิงร้ายกาจนั่นสังหารผู้เฒ่าทั้งสอง แล้วฝังไว้ในสุสานของไป๋เสี่ยวจวี๋งั้นหรือ
เย่จิ้งซูไม่พูดอะไรอีก หางตา รูจมูก และหูของเธอเริ่มมีเลือดไหล
จากนั้นผิวหนังของเธอก็ปริแตกออกทีละน้อย เลือดพุ่งทะลัก
"อ๊า..."
เสียงกรีดร้องที่ชวนขนลุก
เย่จิ้งซูเงยหน้าขึ้นมาอย่างกะทันหัน รูปร่างราวกับภูตผีปีศาจ
กลิ่นอายพลังบนร่างของเธอก็เพิ่มสูงขึ้นอย่างบ้าคลั่ง
"เย่จิ้งซู เธอพูดมาให้ชัด ๆ ไป๋ซู่หลินกับจู้ซิ่วจือถูกเธอซ่อนไว้ที่ไหน"
ดวงตาสีแดงก่ำของเย่จิ้งซูจับจ้องไปที่อู๋ไป๋
ตู้ม!
พื้นดินยุบตัวลง เย่จิ้งซูพุ่งเข้าหาอู๋ไป๋อย่างบ้าคลั่ง มุมปากมีเลือดไหล ดูน่าสยดสยองเป็นที่สุด