ผู้เฒ่าทั้งสองไม่เป็นอะไร นับเป็นโชคดีท่ามกลางโชคร้ายอย่างแท้จริง
ต้องยอมรับว่าหญิงสาวอย่างเย่จิ้งซูคนนี้มีฝีมือ
ถ้านางไม่พูดเอง ใครจะคาดคิดว่านางจะซ่อนผู้เฒ่าทั้งสองไว้ในสถานที่เช่นนี้?
แน่นอน อู๋ไป๋ไม่ได้คิดว่าผู้เฒ่าทั้งสองยังมีชีวิตอยู่เพราะเย่จิ้งซูมีเมตตา
เพียงเพราะนางรู้ว่า หากผู้เฒ่าทั้งสองตาย นางก็จะไม่มีวิธีข่มขู่อู๋ไป๋อีกต่อไป
อู๋ไป๋เร่งใช้วิชา ใช้ลมปราณภายในบำรุงรักษาร่างกายของผู้เฒ่าทั้งสอง
จากนั้นก็กลบหลุม
พาผู้เฒ่าทั้งสองกลับบ้าน อู๋ไป๋ต้มโจ๊กสมุนไพร แล้วจึงปลุกผู้เฒ่าทั้งสองให้ตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์
เนื่องจากไม่ได้กินอาหารเป็นเวลานาน และอยู่ในที่อับอากาศเป็นเวลานาน
หลังจากผู้เฒ่าทั้งสองตื่น ผ่านไปครู่หนึ่งจึงฟื้นคืนสติ
"อู๋ไป๋?"
เห็นอู๋ไป๋นั่งอยู่ข้างเตียง ไป๋ซู่หลินค่อนข้างประหลาดใจ
"พ่อครับ พ่อรู้สึกยังไงบ้าง?"
ไป๋ซู่หลินขมวดคิ้วแน่น: "หัวปวดนิดหน่อย"
"พวกท่านไม่ได้กินอาหารมานาน กินอะไรสักหน่อยก่อน จะได้รู้สึกดีขึ้น"
อู๋ไป๋และหลินตั้นจวงป้อนโจ๊กสมุนไพรให้ผู้เฒ่าทั้งสองคนละชาม
เมื่อมีอาหารในท้อง สภาพจิตใจของผู้เฒ่าทั้งสองก็ดีขึ้นมาก
"พ่อครับ แม่ครับ พวกท่านจำได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น?"
ไป๋ซู่หลินคิดแล้วพูดว่า: "วันนั้นมีผู้หญิงคนหนึ่งมา บอกว่าเป็นเพื่อนของลูก แล้วก็..."
"แล้วจู่ๆ นางก็ต่อยพ่อของเจ้าจนสลบ ฉันก็รีบตะโกนเรียกคน หลังจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้แล้ว" จู้ซิ่วจือพูดต่อ