อาธีน่าโกรธจนแทบทนไม่ไหว แต่ก็กล้ำกลืนข่มไว้
นางรู้ว่ายิ่งขัดขืน ซีเหมินอวิ้นอี้ก็ยิ่งมีข้ออ้างมาลวนลามนาง
“เย่จิ้งซู ส่งสองคนแก่นั่นคืนให้อู๋ไป๋ไป”
เย่จิ้งซูลังเล
อาธีน่าขึ้นเสียง “เป็นอะไรไป ข้าใช้ไม่ได้ผลรึ”
เย่จิ้งซูกัดฟัน “ถ้าเอาสองตาแก่นั่นให้อู๋ไป๋ไป แล้วพวกเราทั้งสองคนต้องไม่รอดกลับจากหลงกั๋วแน่”
“เรื่องนี้ไม่ต้องให้เจ้ากังวล เจ้าแค่ทำตามที่ข้าสั่งก็พอ”
อาธีน่าพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
แค่ปล่อยสองคนแก่นั่นไป นางก็มีโอกาสรอดชีวิตไปจากที่นี่
ส่วนเย่จิ้งซู ก็แค่หมากตัวหนึ่งที่ใช้ถ่วงอู๋ไป๋ จะตายร้ายอย่างไรก็ไม่เกี่ยวกับนาง
เย่จิ้งซูไม่ได้โง่ นางรู้ว่าถ้าเอาสองคนแก่นั่นส่งให้อู๋ไป๋ นางต้องถูกฆ่าแน่
“อู๋ไป๋ ปล่อยตัวเทพีปัญญามาซะ ไม่งั้นข้าสั่งคนไปฆ่าสองตาแก่นั่นเดี๋ยวนี้”
ซีเหมินอวิ้นอี้บีบคางเรียวแหลมของอาธีน่า “ดูท่าหมาที่เจ้าเลี้ยงไว้จะไม่ค่อยเชื่อฟังเจ้าแล้วล่ะนะ”
“เย่จิ้งซู ไม่ได้ยินที่ข้าพูดรึ”
น้ำเสียงของอาธีน่าเย็นเยียบ หมากตัวเดียว กล้าดียังไงมาขัดคำสั่งนาง
“เทพีปัญญา ข้าทำไปเพื่อความอยู่รอดของเราทั้งสองคนนะ”
อาธีน่าแววตาเย็นยะเยือก “เย่จิ้งซู ข้าพูดอีกครั้ง ปล่อยตัว”
แววตาเย่จิ้งซูส่องประกายวูบไหว
นางหันไปทางอู๋ไป๋ “พาพวกเราออกไปถึงชายแดน ข้าจะปล่อยสองตาแก่นั่นทันที ไม่งั้นเจ้าก็รอเก็บศพพวกเขาได้เลย”
เย่จิ้งซูรู้ดี ไป๋ซู่หลินกับจู้ซิ่วจือเป็นไม้ตายเดียวที่ทำให้นางรอดตายได้ จะปล่อยไปเด็ดขาด