อู๋ไป๋หันตัวอย่างรวดเร็ว จ้องไปที่ปีศาจไร้หน้าด้วยสายตาเฉียบคมดั่งมีด
อีกฝ่ายก็ใช้วิชาแยกกายจำแลงเป็นเหมือนกัน
อู๋ไป๋สะเท้า กดพื้นทรุด พุ่งเข้าโจมตีอย่างดุดัน
ครั้งนี้ เขาไม่ใช้พลังปราณ มีเพียงกำลังกาย ล้วนๆ ชกออกไปหนึ่งหมัดด้วยแรงนับแสน
“ไอ้เฒ่าอู๋...”
หน้าของปีศาจไร้หน้าฉีกออก ปรากฏใบหน้าหนึ่งขึ้นมา
ใบหน้านั้นคือซีเหมินหยุนอี้
อู๋ไป๋ตกใจสุดขีด รั้งหมัดทันที แรงสะท้อนมหาศาลทำให้เขาครางออกมาอย่างอัดอั้น มุมปากมีเลือดซึมออกมา
“ไอ้โง่”
อู๋ไป๋จ้องอีกฝ่ายด้วยความตกตะลึง
นี่คือซีเหมินหยุนอี้จริงๆ เขาไม่มีทางจำผิด
“ไอ้เฒ่าอู๋ รีบไป...รีบไปเดี๋ยวนี้...”
ซีเหมินหยุนอี้ตะโกนด้วยความเจ็บปวด
แต่ทว่า หนังหน้าที่ฉีกออกกลับสมานกันอย่างรวดเร็ว ราวกับจะหุ้มใบหน้าของซีเหมินหยุนอี้ไว้ข้างใน
“ออกไป ไป๊...”
ซีเหมินอวิ๋นอี้ตะโกน ใบหน้าใต้หนังหน้านูนขึ้นมา พยายามจะทะลุหนังหน้าออกมา
“ไอ้โง่ เป็นอะไรไป? เรื่องนี้มันเกิดอะไรขึ้น?”
อู๋ไป๋เพิ่งเคยเจอสถานการณ์แบบนี้เป็นครั้งแรก มือไม้สับสน
สยบ
ใช่ ต้องสยบซีเหมินหยุนอี้ก่อน
อู๋ไป๋ยกมือ ปราณแท้จริงหลั่งไหลราวกระแสน้ำ ต้องการสยบอีกฝ่าย
แต่กระจกดำในมือของปีศาจไร้หน้ากลับดูดซับปราณแท้จริงทั้งหมดที่เขาปล่อยออกไป
กระจกดำกลับด้าน ปราณแท้จริงราวกระแสน้ำพุ่งออกมาอย่างบ้าคลั่ง
“บึ้ม!”
อู๋ไป๋ถูกพลังของตัวเองกระแทกจนเลือดพุ่งกระเจิง กระเด็นลอยออกไป