"แล้วตัวจริงของมู่จิ่วโจวกับอาธีน่าล่ะ?" เจ้าอสรพิษถาม
อู๋ไป๋ขมวดคิ้วแน่น
"คนจริงของมู่จิ่วโจวกับอาธีน่า คงถูกพาตัวไปตอนที่เราหลงอยู่ในภวังค์แล้วล่ะ"
เจ้าอสรพิษถามด้วยความไม่เข้าใจ "ทำไมต้องจับพวกเขาสองคนด้วยล่ะ?"
อู๋ไป๋ส่ายหัว "ฉันก็คิดไม่ออกเหมือนกัน"
"ที่จับพวกเขาสองคนมา เป็นไปได้มากที่สุดเพื่อเอาไว้ข่มขู่อู๋ไป๋" ตั้นจวงคาดเดา
อู๋ไป๋กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง เหล็กทุยก็กลับมาแล้ว
"เถี่ยฉุย เจออะไรบ้างไหม?"
"นายท่าน ซีเหมินหยุนอี้อยู่ข้างหน้า"
อู๋ไป๋สะดุ้งในใจ "แน่ใจนะว่าไม่เห็นผิด?"
"ไม่ผิดหรอก เขาคือซีเหมินหยุนอี้คนนั้นแหละ! แต่เขาพิลึกมาก เอาแต่เกาหน้าตัวเอง เลยเป็นแผลไปหมดแล้ว"
เกาหน้าตัวเอง?
สีหน้าอู๋ไป๋เปลี่ยนไปทันที เขานึกถึงไอ้หน้าห้วนขึ้นมา
หรือว่าไอ้หน้าห้วนคนนั้นจะเป็นซีเหมินหยุนอี้?
"แล้วเห็นมู่จิ่วโจวกับอาธีน่าไหม?"
"เห็นสิ พวกเขาตามคนคนหนึ่งเดินเข้าไปข้างในแล้ว"
"คนอะไร?"
เหล็กทุยคิดอยู่ครู่หนึ่ง "เป็นคนที่ไม่มีหน้า"
"เถี่ยฉุย นายขับกระบี่บินไปช่วยสองคนนั้นหน่อย"
"ได้เลย!" เหล็กทุยนั่งบนกระบี่กว้าง ขับมันพุ่งวึ่บหายไปในพริบตา
"กระบี่ของนายบินไปไหนแล้ว?" เจ้าอสรพิษถามด้วยความประหลาดใจ
อู๋ไป๋ไม่ได้ตอบคำถามนาง แค่ถอนหายใจเบา ๆ แล้วก็ตะโกนขึ้นทันที "ไอ้โง่ ออกมาเจอกันหน่อยสิ"
เสียงดังราวฟ้าร้อง แผ่กระจายไปรอบทิศ
ผ่านไปนาน ก็ไม่มีเสียงตอบรับ