"ไอ้โง่ อย่าทำอะไรเด็ดขาด ฉันจะต้องช่วยนายแน่"
อู๋ไป๋มองด้วยความใจสั่น ฝ่ามือเต็มไปด้วยเหงื่อ
ไซ่เหมินอวิ้นอี้ชัดเจนว่าต้องการทำลายเขา
"ไอ้ขยะ อย่าคิดจะต่อต้านข้า"
สุดท้าย ปีศาจไร้หน้าก็ยังเหนือกว่า
ผิวหนังบนใบหน้าหายเร็วติดกัน ปกคลุมใบหน้าของไซ่เหมินอวิ้นอี้ไว้ภายใน
"เหล่าอู๋ ฆ่าฉันที ให้ฉันตายสบาย ๆ..."
นี่คือคำพูดสุดท้ายของไซ่เหมินอวิ้นอี้ จากนั้นเสียงก็หยุดลงทันที
ดวงตาอู๋ไป๋เยือกเย็น
"ไอ้หน้าด้าน ไม่ว่านายทำอะไรกับไอ้โง่ นายต้องตายแน่"
อู๋ไป๋จ้องเขม็งจนตาแทบถลน
"ชัว ๆ ๆ!"
นิ้วทั้งสิบของอู๋ไป๋ขยับ ปรากฏหินวิญญาณหลายก้อนในมือ
เขาตั้งใจจะผนึกมือวางเจิน ขังปีศาจไร้หน้าก่อน
"ฮี่ ๆ... อู๋ไป๋ กลอุบายนายฉันรู้หมดแล้ว นายคิดจะวางเจินขังฉัน ฝันไปเถอะ!"
ปีศาจไร้หน้าหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง จากนั้นก็หายไปจากจุดนั้นทันที
"จะหนีไปไหน?"
ปีกทั้งสองข้างของอู๋ไป๋กางออก กลายเป็นแสงพุ่งตามไป
หลินตั้นจวง ชิงหลวน ซือเจวี๋ย และจูหวางตั้งสติได้ อู๋ไป๋ก็หายไปอย่างไร้ร่องรอยแล้ว
"เร็ว ตามไป!"
หลายคนเร่งความเร็วตามไป
อู๋ไป๋ใช้ความเร็วสุดขีด ทุกที่ที่ผ่าน อากาศระเบิด หมอกดำปั่นป่วน
แต่กลับไม่เห็นเงาของปีศาจไร้หน้าเลย
ไม่รู้ว่านานแค่ไหน?
ทันใดนั้น อู๋ไป๋ได้ยินเสียงค้อนเหล็กมาจากด้านข้าง
อู๋ไป๋หยุดกะทันหัน ร่อนไปทางซ้าย
ไม่นาน ก็เห็นค้อนเหล็กนั่งอยู่บนดาบกว้าง แกว่งขายาวขาวผ่อง