เนิ่นนาน พายุคลั่งสลายไป
สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่อู๋ไป๋และนัตสึเมะ ฮัตสึเนะ
ทั้งสองยืนเผชิญหน้ากัน ห่างกันไม่ถึงห้าเมตร
เกิดอะไรขึ้น?
ภาพที่น่าตกตะลึงเมื่อครู่ เหตุใดทั้งสองคนนี้จึงไม่มีร่องรอยบาดเจ็บเลย?
ขณะที่ทุกคนกำลังสงสัย อู๋ไป๋ก็แสยะยิ้ม แต่พอยิงฟัน เลือดก็ไหลทะลัก ไหลรินลงมาตามมุมปาก
ผู้ฝึกยุทธ์แห่งเกาะจำนวนมากต่างตกใจ ก่อนจะระเบิดเสียงโห่ร้องดังกึกก้องราวกับคลื่นทะเลและเสียงภูเขาก้อง
ชนะแล้ว!
ดูจากสภาพนี้ก็รู้ว่านัตสึเมะ ฮัตสึเนะชนะ
เล่ยมู่มู่กำหมัดแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาโตเต็มไปด้วยความกังวล
ทว่า ขณะที่นักรบแห่งเกาะกำลังตื่นเต้น นัตสึเมะ ฮัตสึเนะก็กระอักเลือดออกมาเป็นฟู่ เปรอะเปื้อนอกเสื้อ ร่างอ่อนระทวยล้มลง
ฮาราดะชินอิจิที่สงบนิ่งมาตลอด สีหน้าเปลี่ยนไปทันที
ผู้ฝึกยุทธ์แห่งเกาะทั้งหมด รอยยิ้มค้างแข็ง ในแววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
นัตสึเมะ ฮัตสึเนะหน้าซีดราวกับกระดาษ ใช้เรี่ยวแรงอย่างยากลำบากพยุงร่างขึ้น เอ่ยอย่างยากเย็นว่า "ข้าแพ้แล้ว"
อู๋ไป๋เต็มปากไปด้วยเลือด ยิ้มช่างน่าสะพรึงกลัว "นี่คือผลลัพธ์ที่ถูกกำหนดไว้แล้วตั้งแต่แรก"
บาดแผลของเขาไม่เบา แต่นัตสึเมะ ฮัตสึเนะหนักกว่า ไม่อาจสู้ต่อได้อีก
นักรบแห่งเกาะทั้งหมดมีสีหน้าราวกับสูญเสียพ่อแม่ ยากจะยอมรับ
เทพธิดานักรบในใจของพวกเขาจะแพ้ได้อย่างไร?
"เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้ เทพธิดาจะแพ้ได้อย่างไร?"
"ต้องเป็นไอ้คนหลงกั๋วเจ้าเล่ห์นี่ใช้ไม้เด็ดอะไรสักอย่างแน่?"
"ฆ่ามัน แก้แค้นให้เทพธิดา..."