“ตู้ม!”
พลังอัสนีคลั่งระเบิดกลางฝูงชน นักยุทธ์เกาะสิบกว่าคนถูกอัสนีแหลกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
แสงดาบมหึมากดทับ ผู้ฝึกยุทธ์พวกนั้นอ่อนแอเหมือนทากระดาษ ล้มระเนระนาดเป็นพรวน
“ครืน…!”
ค้อนเทพสายฟ้าฟาดลง
หมื่นอัสนีคลั่งอาละวาด
ภูเขาฟูจิทั้งลูกสั่นสะเทือนรุนแรง
ภายใต้ค้อนเทพสายฟ้า ตายเจ็บนับไม่ถ้วน
เพียงไม่กี่ลมหายใจ อู๋ไป๋ก็พาเล่ยมู่มู่ทะลวงลงจากภูเขาไปร้อยกว่าเมตร สังหารผู้ฝึกยุทธ์หลายสิบคน เจ็บอีกนับไม่ถ้วน เปิดเส้นทางเลือดอย่างบ้าระห่ำ
กลิ่นคาวเลือดแสบจมูก
แขนขาขาดกระเด็น เลือดนองรวมเป็นลำธารไหลไปตามทางเขา ศพเกลื่อนกลาด
แม้แต่พากย์แรกอย่างนัตสึเมะก็ยังไม่ใช่คู่ต่อกรของอู๋ไป๋ พวกผู้ฝึกยุทธ์เกาะพวกนี้ต่อหน้าอู๋ไป๋ก็เป็นแค่เศษสวะ
อู๋ไป๋ลงมือก็เป็นท่าไม้ตายร้ายกาจน่าสะพรึง
ผู้ฝึกยุทธ์เกาะเหมือนข้าวสาลีถูกเก็บเกี่ยว ล้มระเนระนาดเป็นพรวน
“นายไม่ลงมือหรือ?”
นัตสึเมะมองอู๋ไป๋ฟันดาบเดียว แสงดาบพร่างพรายสังหารคนไปสิบกว่าคน สีหน้าซับซ้อนถามขึ้น
ฮาราดะชินอิจินิ่งไปครู่หนึ่ง กล่าวว่า “เธอไม่เป็นไรก็พอ!”
หมายความว่า คนอื่นไม่สำคัญ
นัตสึเมะเงียบไป
พวกนี้อาศัยจังหวะอู๋ไป๋บาดเจ็บ รุมกันเข้าใส่ มันต่ำทรามอยู่แล้ว
ยอดฝีมือย่อมมีศักดิ์ศรีของยอดฝีมือ ลงมือกับคนเจ็บ ย่อมเป็นที่รังเกียจ
“ตู้ม!”
พลังอัสนีซัดกระหน่ำ หลายสิบคนถูกอัสนีท่วม เสียงกรีดร้องดังเสียดฟ้า