อู๋ไป๋ไม่มีเวลาสนใจเรื่องอื่นแล้ว กล้องถูกยายพิษพานจินเหลียนนั่นติดตั้งไว้ เช่นนั้นเครื่องดักฟังก็ต้องเป็นฝีมือนางเช่นกัน
นางลงมือกับเขาครั้งแล้วครั้งเล่า คราวนี้จับจุดอ่อนได้ นางต้องเล่นงานเขาให้ตายแน่
อู๋ไป๋โกรธจนแทบคลั่ง แต่ทำอะไรไม่ได้
ตอนที่เฉินเยวียนยกนางให้เขาแต่แรก เขาควรจะฆ่านางทิ้งเสีย
ใจอ่อนเพียงชั่วครู่ กลับทำให้ความพยายามทั้งหมดของเขาสูญเปล่า
"พี่อู๋ไป๋ ตอนนี้เราจะไปไหนกัน?"
อู๋ไป๋พูดเสียงขรึม "ออกไปจากที่นี่ก่อนค่อยว่ากัน"
ทว่าพอทั้งสองถึงประตู เฮ่ออวิ๋นอี้ก็พาเฉินเยวียนกับพวกมารอเขาอยู่แล้ว
เร็วเสียจริง
ใจอู๋ไป๋จมดิ่ง ยายพิษพานจินเหลียนเคลื่อนไหวเร็วกว่าที่เขาคิดไว้มาก
"ผู้น้อยคารวะเจ้าตำหนักที่หก"
อู๋ไป๋พูดพลางยิ้ม ทว่าคราวนี้เขาไม่ก้มหัวให้ หว่างคิ้วก็ไม่มีวี่แววเคารพสักนิด
เฮ่ออวิ๋นอี้กับพวกมองอู๋ไป๋อย่างเย็นชา
"หลินไป๋ เจ้าคิดจะไปไหน?"
"ข้าเพิ่งมาประเทศเกาะ อยากพาหยวนมู่ออกไปเดินเล่น เจ้าตำหนักที่หกจะไปด้วยไหม?"
อู๋ไป๋เอ่ยอย่างยิ้มแย้ม
เฮ่ออวิ๋นอี้หัวเราะเย็น "ข้าว่าเจ้าควรอธิบายให้ข้าฟังก่อนดีกว่า ว่าเจ้าตำหนักที่เก้าตายได้ยังไง? ลู่หยวนซานหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยได้ยังไง? แล้วก็ ตำหนักย่อยที่ข้าคุมอยู่ถูกทำลายได้ยังไง?"
ใจอู๋ไป๋จมดิ่ง ความหวังสุดท้ายก็ดับวูบ
"เจ้าตำหนักที่เก้าหาเรื่องใส่ตัว ลู่หยวนซานก็เช่นกัน ส่วนตำหนักย่อยที่เจ้าคุมอยู่ถูกทำลายได้ยังไง... นั่นก็บอกได้อย่างเดียวว่าเฮ่ออวิ๋นอี้เจ้าเป็นพวกขยะ"