สีหน้าอู๋ไป๋ไม่ค่อยดีนัก แววฆ่าฟันปรากฏขึ้นระหว่างคิ้ว กวาดตามองพานจินเหลียนแวบหนึ่ง
พานจินเหลียนกลับยิ้มยั่วยวน แต่แววตากลับเย็นชาอย่างยิ่ง
อู๋ไป๋จำใจได้เพียงพยักหน้าตอบ "ในเมื่อเจ้าตำหนักเอ่ยปากแล้ว เช่นนั้นข้าขอร่วมสนุกกับคุณจ้าวสักหน่อย"
ใครจะรู้ หลัวหยวนเจี๋ยกลับโบกมือปฏิเสธ
"ไม่จำเป็นแล้ว ผู้อาวุโสหลินไม่เต็มใจ ผู้นำก็ไม่อาจบังคับฝืนใจผู้อื่นได้ เป็นครอบครัวเดียวกัน ดาบนั้นอยู่กับใครก็เหมือนกัน"
"ผู้นำไม่รบกวนงานเลี้ยงต้อนรับเพื่อนใหม่ของพวกท่านแล้ว ลาก่อน!"
พูดจบก็คารวะ สายตามองไปทางหนึ่งอย่างมีความหมาย แล้วพาจ้าวเค่อหานกับเย่ขุยจากไป
สีหน้าของเฮ่ออวิ๋นอี้พลันดูย่ำแย่ในชั่วพริบตา
ประโยคสุดท้ายของหลัวหยวนเจี๋ยทำให้เขาสงสัยอู๋ไป๋อย่างมาก
ทว่าอู๋ไป๋กลับหรี่ตามอง แวบสุดท้ายก่อนหลัวหยวนเจี๋ยจากไป เขาจับภาพได้อย่างแม่นยำ เขามองไปที่พานจินเหลียน
พานจินเหลียนกับหลัวหยวนเจี๋ยมีความสัมพันธ์กัน
นี่คือแผนซ้อนแผน
ชั่วขณะนั้น อู๋ไป๋รู้สึกขนหัวลุก
การที่หลัวหยวนเจี๋ยมาเวลานี้ ให้ตนต่อสู้กับจ้าวเค่อหาน ชิงดาบเล่มนั้นกลับคืนมา เป็นเพียงข้ออ้าง จุดประสงค์ที่แท้จริงคือยุแยงความสัมพันธ์ระหว่างตนกับเฮ่ออวิ๋นอี้
ตนหลงกลแล้ว พวกเขารอให้ตนพูดเรื่องกล้องอยู่แล้ว
อู๋ไป๋มองเฮ่ออวิ๋นอี้อย่างแนบเนียน เห็นอีกฝ่ายสีหน้าไม่สู้ดี ท่าทีเช่นนี้ แสดงว่าสงสัยตนแล้วอย่างชัดเจน
บัดซบ... อู๋ไป๋มองไปทางพานจินเหลียน