“อู๋ซวง ต่อให้เจ้าเฉลียวฉลาดไร้ผู้เทียม วางแผนการณ์แนบเนียน ควบคุมทุกคนไว้ในกำมือ ก็คงนึกไม่ถึงว่าจะถูกเปิดเผยตัวตนในวันนี้กระมัง?”
อู๋ไป๋มองหลัวหยวนเจี๋ยด้วยสายตาเย็นชา “พูดตามตรง ข้าเองก็คิดไม่ถึงว่าสุดท้ายจะมาตกม้าตายเพราะผู้หญิง”
“เดิมทีคิดจะแฝงตัวจนเป็นเจ้าตำหนัก แล้วค่อยทำลายหออสูรทมิฬจนราบคาบ จริง ๆ แล้วก็เสียดายอยู่บ้าง ที่ทำลายได้แค่สาขาเดียวของพวกเจ้า”
หลัวหยวนเจี๋ยหัวเราะลั่น “ข้าต่างหากที่โชคดี อู๋ไป๋ เจ้านี่จิตใจล้ำลึกเกินไปแล้ว หากเจ้าไม่เปิดเผยตัวตน หนึ่งในสิบจ้าวหอคอยย่อมมีเจ้าด้วยแน่ คิดแล้วก็น่าหวาดหวั่น”
“แต่ว่า ตอนนี้แผนการของเจ้าพังพินาศ และเจ้าก็จะต้องตายตกที่นี่”
“อู๋ไป๋ พูดจริง ๆ ก็มีคนที่ข้านับถือไม่กี่คน แม้แต่จ้าวกระบี่ ก็แค่เกรงกลัว มิใช่นับถือ แต่ข้านับถือเจ้าจริง ๆ คู่ต่อสู้เช่นเจ้า สมควรแก่การเคารพ”
อู๋ไป๋ยิ้มบาง ๆ “ขอบคุณ! แต่ข้าไม่เคยคิดเรื่องตาย ข้าสัญญากับผู้หญิงของข้าไว้ว่า จะต้องกลับไปพบนางอย่างมีชีวิต”
หลัวหยวนเจี๋ยยิ้มเย็น “ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ เกรงว่าคงไม่อาจเป็นไปตามใจเจ้า”
“นั่นแค่เจ้าเข้าใจไปเอง”
“อู๋ไป๋ เจ้าคิดว่าวันนี้ยังจะรอดชีวิตไปจากที่นี่ได้หรือ?”
อู๋ไป๋สะบัดมือ “ลองดูก็รู้”
“อู๋ไป๋ ฝากชีวิตไว้ที่นี่เถอะ”
เฮ่ออวิ๋นอี้นัยน์ตาแดงก่ำด้วยความโกรธ บันทึกเสียงคำราม ปล่อยพลังน่าสะพรึงออกมารอบกาย
เหลยหมู่หมู่ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แต่ถูกอู๋ไป๋ดึงกลับมา “เจ้าไม่ใช่คู่ต่อสู้เขา ให้ข้าจัดการเอง”