อู๋ไป๋หนีตัวรอดออกจากหอแห่งกาลเวลาอย่างอับจนหนทาง
ตอนที่ยังอยู่ในโลกเสวี่ยนเทียน เขาเคยแช่ตัวอยู่ในสระวิญญาณเลือด สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของตระกูลลิงพายุหิมะ ทำให้ร่างกายมีความสามารถในการฟื้นฟูตัวเองที่แข็งแกร่งมาก
แต่บาดแผลบนร่างกายมีมากเหลือเกิน ฟื้นฟูไม่ทันแน่
โชคยังดีที่แผลทุกจุดสมานเป็นสะเก็ดแล้ว ไม่เช่นนั้นเขาคงเสียเลือดจนเอาชีวิตไม่รอด
แต่ครั้งนี้ก็เลือดออกเยอะจริง ๆ ... ต้องกินตับหมูกันแค่ไหนถึงจะชดเชยคืนไหวเนี่ย?
เขาเก็บความคิดเยาะเย้ยตัวเองไว้ แล้วรีบนั่งไขว่ห้างลงทันที
แผนภาพความเป็นความตายค่อย ๆ กางออกใต้ร่าง
อู๋ไป๋เข้าสู่พื้นที่แห่งความเป็นความตาย
ฟ้าดินขาวโพลนไปทั้งแผ่น
ฝนหยดสีน้ำนมตกลงมาจากอากาศ กระทบร่างอู๋ไป๋ ร่างกายของเขาราวกับไม้แห้งพบฤดูใบไม้ผลิ สะเก็ดแผลหลุดร่อง ความใหม่ผลิดามขึ้นมา
ทั้งกระดูกและเส้นเอ็นของเขาก็ถูกต่อกันกลับอย่างรวดเร็ว
มนุษย์กับต้นไม้ต้นหญ้าก็เหมือนกัน ขอเพียงมีสารอาหารเพียงพอ แม้ไม้แห้งก็มีชีวิตคืนได้อีก
นั่นคือหัวใจแห่งชีวิต
ร่างกายของอู๋ไป๋ฟื้นฟูด้วยความเร็วที่น่าตกตะลึง
และการรอดตายครั้งนี้ ราวกับการเกิดใหม่ ก็มิได้ไร้ประโยชน์
ภายนอก ค่ำมืดลงแล้ว
หม่าอีปิงถือกล่องอาหาร เดินข้ามสะพานไม้ข้ามผิวน้ำ ผ่านเข้าไปในป่าไผ่ มายืนหน้ากระท่อมไผ่
"ท่านท่านเซินหลว่ ผมมาส่งอาหารมื้อเย็นครับ"
หม่าอีปิงรออยู่นาน แต่ในกระท่อมไผ่ก็ไม่มีเสียงตอบรับ
"ท่านเซินหลว่ ผมมาส่งอาหารมื้อเย็นครับ"
หม่าอีปิงตะโกนเรียกอีกครั้ง
แต่ในกระท่อมไผ่ก็ยังเงียบสนิท
สีหน้าของหม่าอีปิงเปลี่ยนเล็กน้อย หรือว่าจะไม่อยู่?
แต่เขาถามคนที่ยามอยู่รอบทะเลสาบแล้ว เซินหลว่ไม่ได้ออกไปไหน
เขาคิดแวบหนึ่ง จึงเดินเข้าไปเคาะประตู ก็ยังไม่มีการตอบรับ
"กร๊วก" เสียงหนึ่ง เขาดันประตูแล้วก้าวเข้าไป
ชั้นหนึ่ง ไม่เห็นอู๋ไป๋
เขาขึ้นไปถึงชั้นสอง ก็ยังหาเงาร่างของอู๋ไป๋ไม่เจอ
หม่าอีปิงเดินลงมาชั้นหนึ่ง คิ้วขมวดแน่น คนเป็นๆ ตัวใหญ่ขนาดนี้หายไปได้ยังไง?
"ใครอนุญาตให้นายเข้ามา?"
เสียงเย็นเยียบดังขึ้นทันทีที่หลังเขา
หม่าอีปิงสะดุ้งเฮือก กล่องอาหารในมือแทบหลุดร่วงลงพื้น
เขาหมุนตัวกลับอย่างรวดเร็ว เห็นอู๋ไป๋ยืนอยู่ห่างออกไปประมาณสองเมตร