อู๋ไป๋ออกจากหอสายกาล มายังภายนอก
สมัยที่ยังอยู่ในโลกเสวี่ยนเทียน เข้าฝ่าฝืนขึ้นเร็วเกินไป ดังนั้นหลังจากออกจากโลกเสวี่ยนเทียน เขาก็หมั่นหล่มศักดิ์ฐานมาตลอด
ตอนนี้ ถึงเวลาฝ่าฝืนแล้ว
อู๋ไป๋เดินเข้าไปในกลุ่มไผ่ หาพื้นที่ว่างสักแห่งแล้วนั่งลงขัดสมาธิ
เดิมทีก็พร้อมสรรพเหลือแต่ลมฟ้าอำนวย ตอนนี้มีดอกจักรพรรดิหยกขาวที่หม่าจื้อเฟิงส่งมาให้ บวกกับโสมหิมะไร้รูป ลมฟ้าอำนวยก็มาแล้ว
การฝ่าฝืนครั้งนี้จึงเป็นไปเองตามธรรมชาติ
รุ่งขึ้น เวลาเช้าตรู่
สายลมยามเช้าพัดผ่านป่าไผ่ เสียงใบไผ่หวูดหวิด
ทันใดนั้น เสียงระเบิดดังสนั่นฟ้าก็ดังขึ้นจากกลางป่าไผ่
พลังอันน่าสะพรึงซู่ซ่าพุ่งกวาดไปรอบด้านอย่างบ้าคลั่ง ผิวน้ำทะเลสาบเดือดพล่าน
โดยมีอู๋ไป๋เป็นศูนย์กลาง พื้นที่รอบ ๆ หลายร้อยเมตรถูกทำลายเรียบ
ริมทะเลสาบ ร่างกว่าสิบคนพุ่งมาจากทุกทิศ
พวกเขาระมัดระวังเข้าไปใกล้ป่าไผ่
ไม่เพียงเท่านั้น เหล่าผู้แข็งแกร่งแห่งตระกูลหม่ายังบินขึ้นมาบนอากาศเป็นจำนวนมาก
ท่ามกลางนั้นมีชายเฒ่าหนวดขาวหนึ่งคน พลังฝีมือแข็งแกร่งจนทำให้ใจสั่น
ทุกคนตึงเครียดล้อมวงเข้าหาจุดที่เกิดการระเบิด
อู๋ไป๋ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น แสงวาววับเปล่งประกายจากดวงตาทั้งสองข้าง นานแล้วจึงจางหายไป
เขาคายลมหายใจเก่าออกมาเบา ๆ ความยินดีล้นเปี่ยมออกนอกหน้า
ฝ่าฝืนสำเร็จแล้ว
ตอนนี้เขาอยู่ที่ระดับเซียนสวรรค์ขั้นสมบูรณ์แล้ว
เหลืออีกก้าวเดียว ก็คือขั้นแก่นทอง
เขาสัมผัสได้มานานแล้วว่ามีเหล่าผู้เชี่ยวชาญจำนวนมากกำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้
"คนตระกูลหม่าไม่มีกฎระเบียบกันขนาดนี้เชียวหรือ? บุกขึ้นเกาะโดยไม่ได้รับอนุญาต ตั้งใจอะไรกัน?"
อู๋ไป๋เอ่ยขึ้นเย็นชา เสียงดังกังวาน
เขาลอยตัวขึ้นกลางอากาศ ยืนมั่นอยู่กลางห้วงอากาศ กวาดสายตามองไปรอบ ๆ
เมื่อมองแล้ว ใจก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงความตกใจ
ที่ล้อมมานั้น มีผู้แข็งแกร่งระดับเซียนสวรรค์ขึ้นไปรวมกันร้อยคนเศษ
แม้แต่หม่าจื้อเฟิง หม่าลี่ฟู หม่าเหวินตัว พวกผู้ดูแลประจำประตูในก็มากันหมด
ยังมีอีกสองสามคนที่พลังฝีมือใกล้เคียงหม่าจื้อเฟิง น่าจะเป็นผู้ดูแลประตูในเช่นกัน
โดยเฉพาะชายเฒ่าหนวดขาวคนนั้น พลังฝีมือแข็งแกร่งจนทำให้อู๋ไป๋รู้สึกระแวงใจ