ก่อนหน้านี้ อู๋ไป๋ยังฝันฝ่าฟันไว้ว่า ทั้งหมดนี่อาจเป็นเพียงภาพลวงตา เพราะโลกขาวดำนี่มันช่างแปลกประหลาดเหลือเกิน
เขาอาจยังไม่ตายก็ได้ ทุกอย่างที่กำลังเผชิญอยู่ตอนนี้อาจเป็นแค่ภาพหลอน
แต่พอเห็นศพของตัวเอง เขาก็มึนตึ้บไปทั้งคน
เขาตายแล้ว คราวนี้ตายจริง
ศพนอนอยู่ตรงหน้าเต็ม ๆ ตัวเขาเองตอนนี้คือผี
ไม่ใช่แล้ว ทำไมศพของตัวเองถึงมาอยู่ในโลกขาวดำแปลก ๆ นี่ได้?
แล้วในทันใดนั้นเอง อู๋ไป๋ก็พลันพลิกกลับหัว หัวอยู่ล่างเท้าอยู่บน
ทำไมถึงเป็นแบบนี้?
ไม่นานเขาก็ค้นพบความแปลกประหลาด — ไม่ใช่เขาพลิกกลับหัว แต่โลกทั้งใบพลิกกลับหัวต่างหาก
เมื่อครู่ฟ้าเป็นสีดำ พื้นดินเป็นสีขาว
ตอนนี้พื้นดินกลายเป็นสีดำ และฟ้ากลายเป็นสีขาว
เม็ดฝนโปรยปรายตกลงมา บนฟ้าเริ่มมีฝนตก
ที่นี่นี่มันยังฝนตกได้อีกเหรอ แถมเม็ดฝนยังเป็นสีขาวนวลเหมือนนม
อู๋ไป๋ยื่นมือออกไปรับเม็ดฝน แต่เม็ดฝนกลับทะลุผ่านฝ่ามือและร่างของเขา ตกลงบนพื้นดินสีดำแล้วหายวับไป
เขาลืมไปแล้วว่าตอนนี้ตัวเองเป็นผี
แต่ไม่นานนัก ฉากที่ทำให้อู๋ไป๋ตาค้างก็ปรากฏขึ้น
เม็ดฝนสีขาวนวลตกลงบนศพที่แตกรกร้าวของเขา แผลแตกออกแน่นหนาบนศพกำลังหายเป็นปลิดทิ้ง
ไม่นานบาดแผลภายนอกก็หายสนิท แม้แต่คราบเลือดบนร่างยังถูกสายฝนชะล้างจนหมดสิ้น
อู๋ไป๋ตาโตมองอยู่
ทันใดนั้น เขาก็ตกใจจนถอยหลังไปหลายก้าว
เขาเห็นนิ้วของตัวเองขยับ
จิตวิญญาณแยกออกจากศพแล้ว ศพจะขยับได้ยังไง?
หรือว่าจะเป็นเพราะกล้ามเนื้อเส้นเอ็นหดตัว?
หรืออาจแค่เขามองผิด
อู๋ไป๋ตาโตจ้องมองไป แล้วก็เผลออ้าปากค้างโดยไม่รู้ตัว — นิ้วของเขาขยับจริง ๆ
ไม่หยุดแค่นั้น ศพของเขายังลืมตาขึ้นอีกด้วย
อู๋ไป๋ตกตะลึงจนสุดขีด สิ่งแรกที่คิดได้คือ มีคนยึดร่างของเขาไป
เขาเฝ้าดูศพของตัวเองฟื้นคืนชีพ แล้วลุกขึ้นยืน
"นายเป็นใคร?"
อู๋ไป๋ถามออกไปอย่างโกรธแค้น
แต่อีกฝ่ายเหมือนจะไม่เห็นเขาเลยสักนิด แผกแขนออกกว้าง อาบแดดเม็ดฝนที่โปรยปรายลงมา
แล้วเขาก็เผยฝ่ามือออกมา เม็ดฝนหนึ่งเม็ดตกลงบนฝ่ามือ
เขามองเม็ดฝนในมือตาไม่กะพริบ จนหลงลึกไปกับมัน
"นายเป็นใคร?"
อู๋ไป๋เดินเข้าไปตะโกนเสียงดัง
แต่อีกฝ่ายกลับไม่สนใจ เหมือนมองไม่เห็นเขา ไม่รู้สึกถึงการมีอยู่ของเขาเลย