"ผู้อาวุโสลั่ว หลายปีไม่เจอ สบายดีหรือไม่"
ซีเหมินอวิ๋นอี้มองลั่วอู๋เฟิงด้วยสีหน้าเรียบเฉย กล่าว
ลั่วอู๋เฟิงถอดหน้ากากผีบนใบหน้า เผยใบหน้าที่ซีดขาวเกินไป กล่าวว่า: "ข้าเองก็ไม่คิด ว่าจะมาเจอคุณชายซีเหมินในสถานการณ์เช่นนี้"
"อย่าเรียกข้าเช่นนั้นเลย เจ้าทรยศพรรคอินซานแล้ว ข้ามิใช่คุณชายของเจ้าอีก"
ซีเหมินอวิ๋นอี้แววตาเย็นชา กล่าว: "คิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าพวกเจ้าจะเดินไปบนเส้นทางที่ไร้ทางกลับกับท่านอาจารย์ลุง กลายเป็นคนโหดเหี้ยมเช่นนี้ ถึงขนาดร่วมมือกับเผ่าต่างดาวพวกนี้ ข้าผิดหวังยิ่งนัก"
ลั่วอู๋เฟิงหัวเราะ ค่อนข้างเยือกเย็น กล่าว: "คุณชายซีเหมินมีชีวิตที่อุดมคติเกินไป โลกนี้ผู้แข็งแกร่งกลืนกินผู้อ่อนแอ ใครกำปั้นใหญ่ ใครเป็นผู้กำหนด"
"หนึ่งแม่ทัพสำเร็จหมื่นกระดูกผุ! เราต่างไล่ตามขอบเขตที่สูงกว่า ไล่ตามชีวิตนิรันดร์ ดังนั้นจึงต้องสละพวกที่อ่อนแอ ประวัติศาสตร์ผู้ชนะเป็นผู้เขียน เมื่อพลิกประวัติศาสตร์ได้ ใครก็ไม่มีทางรู้ว่าเราเคยทำอะไรลงไป"
ซีเหมินอวิ๋นอี้เสียงทุ้มกล่าว: "เจ้าสามารถหลอกลวงฟ้าดิน หลอกทุกคนได้ แต่ความจริงก็คือความจริง ไม่ว่าเจ้าจะพลิกประวัติศาสตร์อย่างไร ตัวเจ้าเองย่อมรู้ดีถึงบาปที่เจ้าเคยก่อ"
ลั่วอู๋เฟิงอดหัวเราะเย็นไม่ได้ "คุณชายซีเหมิน นี่คือทางเดินต่างกันไม่อาจร่วมทางกันได้ นั่นคือเหตุผลที่เราละจากพรรคอินซาน ตั้งตนเป็นใหญ่"
"ลั่วอู๋เฟิง เจ้าไล่ตามขอบเขตที่สูงขึ้นไม่มีผิด เจ้าแสวงหาชีวิตนิรันดร์ก็ไม่ผิด แต่สิ่งที่เจ้าผิดคือไม่ควรใช้ชีวิตผู้อื่นมาตอบสนองตัณหาส่วนตน ไม่ควรเหยียบย่างข้ามซากศพผู้บริสุทธิ์เพื่อปีนเติบขึ้น"