ซีเหมินอวิ้นอี้เก็บกู้ศพทั้งหมดจากบ่อน้ำขึ้นมา และฝังพวกเขาให้สงบลงสู่ผืนดิน
มุมปากของอู๋ไป๋ยกขึ้นเล็กน้อย ซีเหมินอวิ้นอี้อาจดูไม่เอาไหน แต่ก็แยกแยะถูกผิด รู้ดีชั่ว
ฝังศพเหล่านั้นเสร็จ ซีเหมินอวิ้นอี้ก็จัดการซากพวกอีเห็นเหลืองอีก
หนึ่งชั่วโมงต่อมา อู๋ไป๋ก็ทำอาหารเสร็จ
เนื้อย่างหมาป่า กับซุปเนื้องูตุ๋น
แม้อากาศที่นี่จะไม่ค่อยดีนัก แต่ลูกหลานยุทธภพไม่เรื่องมาก กินกันอย่างเอร็ดอร่อย
กินอิ่มหนำสำราญแล้ว ทั้งสองก็พูดคุยกันเรื่อยเปื่อย
"เฒ่าอู๋ นายจะรับมือกับคนสำนักอินซานยังไง?"
อู๋ไป๋คิดอยู่ครู่หนึ่ง ตอบว่า "ค่ายกล"
ซีเหมินอวิ๋นอี้เคยเห็นฤทธิ์ของค่ายกลใหญ่ที่อู๋ไป๋วางมาก่อน เมื่อครั้งก่อนที่หมู่บ้านจ้งเซิง หออสูรทมิฬ และสัตว์ดุร้ายและสัตว์โบราณพวกนั้นถูกขังในค่ายกลใหญ่ สายฟ้าฟาดกระหน่ำสังหาร สุดท้ายไม่เหลือแม้แต่ซาก
"เฒ่าอู๋ ทำไมนายรู้อะไรไปหมด?"
อู๋ไป๋ยิ้ม "ก็เพราะฉันเก่งไง"
ซีเหมินอวิ้นอี้กลอกตามองบน "มีเวลาสอนค่ายกลฉันหน่อยสิ"
อู๋ไป๋มองเขาแวบหนึ่ง แล้วส่ายหน้า
"เฒ่าอู๋ ทำไมนายขี้งกอย่างนี้?"
"ไม่ใช่ขี้งก แต่นายไม่เหมาะ พรสวรรค์ต่ำ สติปัญญาทึ่ม ไม่เหมาะเรียนค่ายกล"
ซีเหมินอวิ๋นอี้ "……เชี่ย!"
……
……
สามวันต่อมา
ตอนเที่ยง อู๋ไป๋กำลังจะทำอาหาร ซีเหมินอวิ้นอี้วิ่งเข้ามาจากข้างนอก
"เฒ่าอู๋ มีคนมาแล้ว"
อู๋ไป๋รีบดับไฟที่เพิ่งจุดขึ้น แล้วถาม "เป็นคนสำนักอินซานเหรอ?"