อู๋ไป๋กวาดตามองไป๋เทียนซุนและคนอื่น ๆ แล้วหัวเราะเย็น
"เปี้ยนซื่อหมิง เตรียมพู่กันหมึกให้ข้า"
เปี้ยนซื่อหมิงสะดุ้งจากความตกใจ รีบตอบว่า "ขอรับ"
พูดจบก็รีบผละไป
การกระทำของอู๋ไป๋ทำให้เขางงเป็นไก่ตาแตก แถมยังหวาดเสียวใจเต้น
เขาคิดว่าอู๋ไป๋จะยอมอ่อนข้อ ไม่คิดว่าเรื่องจะพลิกเป็นแบบนี้ พูดไม่กี่คำก็ฆ่าหม้อจินกังกับเย่กุยทิ้งเสียได้
เด็ดขาดเกินไปแล้ว
เปี้ยนซื่อหมิงตื่นเต้นเล็กน้อย คนแบบนี้ถึงควรค่าแก่การติดตาม
ไม่นาน เปี้ยนซื่อหมิงก็ยกโต๊ะมาตัวหนึ่ง นำพู่กัน หมึก กระดาษ จานฝนหมึกมาให้
อู๋ไป๋เขียนจดหมายรวดเดียวห้าฉบับ
เนื้อความคล้าย ๆ กัน ล้วนเป็นจดหมายถามหาความรับผิดชอบ ให้ห้าแคว้นชี้แจงเขา หากสามวันไม่คืนสู่สภาพเดิม คนพวกนี้ไม่มีใครรอดสักคน
"เปี้ยนซื่อหมิง นำจดหมายพวกนี้ไปส่งห้าแคว้น"
"ขอรับ"
เปี้ยนซื่อหมิงตื่นเต้นเต็มที่ โค้งคำนับอย่างนอบน้อม ถือจดหมายรีบออกไป
สะใจยิ่งนัก!
ซีกั่งอ่อนแอ ถูกคนรังแกมาตลอด ในที่สุดก็ได้เชิดหน้าชูตาสักที
แม่ทัพกองบัญชาการรุ่นก่อน ๆ ไม่มีสักคนที่มีความห้าวหาญแบบอู๋ไป๋
"ได้เวลากินข้าวแล้วสินะ?"
อู๋ไป๋รู้สึกว่าท้องเริ่มหิว
ซีเหมินอวิ้นอี้กล่าว "ข้าหิวตั้งนานแล้ว"
อู๋ไป๋สั่งคนให้รีบทำกับข้าวมาเสิร์ฟ
ระหว่างรอกับข้าวมา ซีเหมินอวิ้นอี้ก็อยู่ไม่สุขอีก ทำท่าประจบประแจงมองอาธีน่า "เสี่ยวหย่า ท่าทางของข้าเมื่อกี้เป็นไงบ้าง?"
อาธีน่าหน้าตาย พ่นออกมาสองคำ "ธรรมดา"
"ธรรมดาได้ยังไง? เมื่อกี้ข้าแสดงห้าวหาญไม่พอหรือ? ประโยคที่ว่าไว้ว่ายังไงนะ..." ซีเหมินอวิ้นอี้คิดอยู่นาน ดูเหมือนนึกไม่ออกในทันที