"อะไรน่ะ? รีบบอกมาสิ ไปหัดอ้ำอึ้งเหมือนตาเฒ่าอู๋มาตั้งแต่เมื่อไร?" ซีเหมินอวิ๋นอี้เร่งเร้า
อาธีน่ามองอู๋ไป๋แวบหนึ่งแล้วพูดว่า "เป้าหมายสูงสุดของโม่ซิงเยว่คืออยากเห็นนายตกต่ำ แล้วให้นายกลายเป็นของต้องห้ามของนาง หรือก็คือบ่าวหนุ่มรับใช้นั่นแหละ"
อู๋ไป๋อึ้งไปเลย
ซีเหมินอวิ๋นอี้ร้องประหลาด "……เฮ้ย! จริงดิ?"
อู๋ไป๋สีหน้าพิลึก ขมวดคิ้วพูด "เหลวไหล"
อาธีน่าพูดเรียบเฉย "ฉันเป็นผู้หญิง ฉันเข้าใจผู้หญิงดีกว่า โม่ซิงเยว่เป็นคนที่ยอดเยี่ยมมาแต่เกิด หยิ่งยโสสุดๆ หัวรั้น เรื่องที่นางเชื่อแล้วยากจะเปลี่ยน"
"เพราะขอแค่เป็นสิ่งที่นางต้องการ ก็ไม่มีอะไรที่ไม่ได้มา ส่วนนายดันเป็นข้อยกเว้น นางก็เลยจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้ตัวนายมา"
อู๋ไป๋อึ้งไปเลย อ้าปากค้าง
ซีเหมินอวิ๋นอี้กลับมีสีหน้าอิจฉาเต็มเปี่ยม "เสี่ยวหย่า เธอก็ลองเอาเยี่ยงโม่ซิงเยว่บ้างสิ ไม่ได้ฉันไม่เลิก"
อาธีน่ามองเขาด้วยสีหน้ารังเกียจสุดๆ
อู๋ไป๋ยิ้มแห้งๆ โม่ซิงเยว่ผู้หญิงบ้านี่ช่างน่าปวดหัวจริงๆ
"เฒ่าอู๋ อย่าได้เปรียบแล้วยังเสแสร้งเลยนะ ข้ารู้ว่าในใจนายยิ้มแก้มแทบแตก อย่าทำหน้าเหมือนทุกข์หนักได้ไหม?"
อู๋ไป๋มองเขา "……ทำไมในใจข้าต้องยิ้มแก้มแตกด้วย?"
"มีผู้หญิงมาตามจีบ ไม่ดีใจเหรอ?"
อู๋ไป๋กลอกตา "ข้ายอมถูกหมาไล่วิ่งรอบเขาดีกว่า"